امسال دانشگاه تصمیم گرفت مراسم جشن فارغ التحصیلی برگزار کنه. تدارک زیاد و طراحی لباس واقعا جالبی انجام داده بودند.فکر می کنم روزی که رفته بودم لباس رو امتحان کنم قیافه م دقیقا مثل گربه چِشایر (گربه خندان آلیس در سرزمین عجایب ) شده بود. و واقعا هم داشتم حال می کردم!

این یکی از معدود مواردی بود که واقعا به دانشگاهم افتخار کردم و احساس کردم چقدر دوستش دارم. هرچند من همیشه عاشق دانشگاه بودم ولی در واقع این عشق به مفهوم دانشگاه بود نه عشق به دانشگاه علم و صنعت. چون به نظرم علم و صنعت دقیقا یکی از پولکی ترین و بی برنامه ترین دانشگاه های تهرانه و جایی ایه که حتی اگه با کوچک ترین عضو امور اداری اش درگیر بشی هیچ کس وجود نداره که به فریادت برسه. راجع به تیم مافیایی استادهاش هم که...

ولی این بار همه چیز برنامه عالی بود و از اون بهتر برخورد مسئولان دانشگاه بود. درسته که در انتخاب گروه موسیقی و مجری برنامه طنز ضعیف عمل کرده بودند، ولی این موضوع عملا برای هیچ کدوم ما اهمیت نداشت.

یک کاری هم کردم که خودم خیلی ازش راضیم ولی مامانم هم کلی سرش غر زد و هم بهم خندید: لباس فارغ التحصیلیم رو خریدم!

نمی فهمم چرا این کار عجیبه ولی خریدن لباس عروسی عجیب نیست. به نظرم آدم با نگه داشتن هر تکه از خاطراتش در واقع اون خاطره رو قابل لمس می کنه. وقتی که این تکه از خاطره ، قیمت یک مانتوی معمولی رو داره بهتر نیست آدم نگهش داره؟

یک بار خواب دید که روی تخت خدا ایستاده بود اما نمی ترسید. با لحن تمسخر آمیزی گفت: چه کارم می کنی؟ بیست و یک سال عمر کردم و بیشتر از آنچه به سرم آوردند که نمی توانی بیاوری. پدرم را ندیدم که به چهارمیخ بکشند که دیدم؛ مثل یک موش کور در معدن کار نکردم که کردم؛ دو سال در معدن و یک سال در گنداب کشتی جان نکندم که کندم؛ سه سال آزگار هم که دزد بودم و رویای وطنم را می دیدم و حالا هم کرایه ام می دهند و آدم می کشم. خوب حرف حساب تو چیست؟ چه کارم می کنی؟ دِه برو گمشو!
(اسپارتاکوس - هوارد فاست- ترجمه ابراهیم یونسی)

البته خدا هنوز شخصا خیلی بلا های دیگه می تونه سر من بیاره!

البته بد نیست مرده شور آدم بی جنبه رو هم ببرن.

دلم برای غرغر های شب امتحان تنگ شده...دلم برای تاسف از دست رفتن فرصت ها و قول های جبران کردن تنگ شده...دلم آن مسیر رنگین کمانی را می خواهد که من و هزاران نفر دیگر را بالا می برد...

دلم می خواهد باور کنم خدایی هست و دنیا آنقدر زیباست که کسی که تلاش کند به همه آرزو هایش می رسد...دلم می خواهد که حلقه های طلایی نذری که قلبی فرشته وار در بلندی ها به امانت گذاشته فرصت پیدا کند با آرزو های من آمیخته شود...دلم دنیای با هدف می خواهد...

الان باید برم نتیجه ارشد رو تو سایت سنجش ببینم.

نقابم را بر میدارم برای مبارزه ای که باید از فردا شروع کنم لازمش دارم.
تو در سایه ها پنهان شده ای.

واقعا عشق چیه؟ جدیدا دارم به این عقیده می رسم که عشق در حقیقت ترکیبیه از فعل و انفعالات تقریبا موقت درونی طبق مکانیزم بدن و بعد هم روند روبه رشد عادت کردن و علاقه داشتن به یک آدم ، مثل یک دوست که دوستش داری. البته به علاوه ترس از دست دادن تا قبل از ازدواج ،که در ضمیر ناخودآگاه آدم وجود داره.

اگه با این دیدگاه به عشق نگاه کنیم زندگی انسان واقعا جای تامل یا شاید هم دلسوزی داره: چون در این حالت اکثر ما یک سوم اول عمرمونو در آرزوی عشقیم و رویاهامونو روش بنا میکنیم، بعد یه دوره نسبتا کوتاه توهم عشق داریم، بعد ازدواج می کنیم و بقیه عمرمون رو در حسرت عشقی هستیم که هیچ وقت واقعا از تو رویا هامون در نیومده. و چی میشه اگه واقعا این عشق مقدس وجود نداشته باشه؟

منظورم این نیست که زندگی تاریک و سیاهه. منظورم اینه که اون عشق اساطیری که خیلی از ما دنبالشیم وجود خارجی نداره. چیزی که هست محبت یه آدم به آدم دیگه اس ( که اونم نتیجه مکانیزمی به اسم بدن انسانه!) که قشنگه و می تونه بسته به نگاه آدم زندگیتو قشنگ تر کنه. ولی اون ماهیت افسانه ای جاودانه، که آدمِ در جستجوی جاودانگی دنبالشه رو نداره.

در واقع تو این دیدگاه انسان می تونه نیازمند دلسوزی نباشه به شرط اینکه که این قدر خودشو مهم احساس نکنه. وقتی هر کدوم از ما ذره ای هستیم توی کهکشانی که خودش در سطح جهان در حد ذره س،چرا باید هر عمل غده ها و اعصابمون اینقدر مهم باشه؟

البته هنوز اصراری روی این نظرم ندارم.

این چنین بود که من اولین گزارش تخلف رو از وبلاگ خودم ارائه دادم!

هفته بعد 4 راه افتادم و تقریبا حدود ساعت هفت طرف اول مسیر رسیدم. یک دفعه دیدم در یک خونه باز شد و همون سه نفر خوشحال و خندون اومدن بیرون. یکیشون داشت با لهجه غلیظی به اون یکی می گفت:زودباش جوورج مایکلو بذار الان کم کم ملت میان بالا!
اون یکی هم گفت:خاک تو سرت پریروز هم بت گفتم این اینریکووئه!

دو هفته بعد بازم دیدمشون که داشتن از همون خونه در میومدند.

تا اینکه به نظرم رسید به این موضوع می شه طور دیگه ای هم نگاه کرد. توی یک مهمونی از زبان یکی از آقایان بسیار خوش ظاهر و دنیا دیده شنیدم که می گفت نه اینکه بخوام این طرح رو 100 درصد تایید کنم ولی برای بعضی از این خانم های به اصطلاح بد اجرای این طرح بد هم نیست. و من ازش پرسیدم بد را برام تعریف کن.آیا می تونی بگی دختر تو در دسته بین خوب ها و بدهای تو قرار نداره؟

نمی دونم چرا تا به حال این قدر مقاومت کردم که وبلاگی نداشته باشم. برخوردم با قضیه وبلاگ داشتن مثل مقاله دادنم بود! فکر می کردم باید حتما حرف خاصی داشته باشی.

به هرحال هم وبلاگم به دنیا اومد و هم یه دفعه سه تا مقاله دادم که خدا آخر و عاقبت همش رو به خیر کنه!