"به طرز عجیبی در شرایط مختلف معمولی رو به بد ، معمولی رو به خوب و یا قشنگ به نظر می رسه"

 اتوبوس پير رو که داشتم مي خواندم کِيف تا زير چشمام بالا اومده بود! سبک متفاوت و صداقت براتيگن اين کتاب رو واقعا به يک تکه رنگين کمان تبديل کرده. اسم اصلي اين کتاب انتقام چمن (Revenge of the Lawn) است که براساس يکي از داستان هاي کوتاه آن ناميده شده. ۵۹ داستان کوتاه و خيلي کوتاه که با قلاب نگاه واقع گرا، شوخ و گاهي خیالباف نويسنده کنار هم چيده شده اند.
                           
"انتقام چمن"، "قهوه"، "هواپيماي لوس‌آنجلسي در جنگ جهاني اول"، "آتش راديويي آرام"، "شهرت در کاليفرنيا"، "سرجوخه"، "مشکلات پيچيده بانکي"، "پرنده هاي وحشي بهشت"، "مي خواستم تو را براي يک نفر توصيف کنم" و "تراژدي تازي"  قصه هايي بودن که دوستشون داشتم. ولي بقيه شم خوبه!

بعد رفتم سراغ در قند هندوانه...

من واسه خودم مفهومهای زیادی از این کتاب تعریف کرده بودم ولی وقتی توضیحات مترجم کتاب رو خوندم فهمیدم که من و نویسنده خیلی با هم تفاهم داشته ایم! که البته باعث نشد من احساس خوبم رو به کتاب از دست بدم. آقا دمکراسیه...من میگم منظورش اینیه که من می گم! 
یکی از بخش های جالب این کتاب نظر مثبت راوی نسبت به خودش است که با وجود اینکه عامل اصلی مرگ مارگریت است جمله "نمی دونم چرا مُرد" از دهنش نمی افته!

شیرین مردم رو در برخورد با "در قند هندوانه" به دو دسته جالب تقسیم کرده :
۱- کسایی که نمی‌فهمندش و از این نفهمیدن خوششون نمیاد؛
۲- کسایی که نمی‌فهمندش و از این نفهمیدن لذت می‌برند!
احتمالا من تو دسته دومم به همراه اینکه با تفسیرهام قبر نویسنده رو گذاشتم رو ویبره

بخش هایی از کتاب رو می تونین در این لینک بخونین.

جالب تر اینجاست که من از این دو کتاب واقعا خوشم اومده، ولی احساس می کنم از کتاب اصلی اش که "صید قزل آلا در آمریکا"ست خیلی خوشم نخواهد اومد (تو این دو تا کتاب یه اشاراتی بهش شده).باید دید...

چند تا شعرک از این نویسنده:

شعر عاشقانه
چه خوب است وقتی که صبح زود
تنها از خواب بیدار شوی
و مجبور نباشی به دیگران بگویی که دوستشان داری
وقتی که دیگر آنها را دوست نداری

در پژوهشکده فن آوری کالیفرنیا
مهم نیست چه نوابغ لعنتی ای هستند این آقایان
من حوصله ام سر رفت

فقط چون
فقط چون که مردم فکرت را دوست دارند
معنایش اين نیست که مجبور باشند
بدن ات را هم دوست بدارند

شیرینی
آه تو کپی تمام شکلات هایی هستی
که من در طول عمرم خورده ام

يک شلوار بابا که بعد از يک ربع پوشيده شد زنگ زديم به آژانس. نتيجه اين بود که هيچ آژانسي ماشين براي تهران پارس نداد چون بنزين نداشتن. يعني گفتن سه تا ماشين هست که فقط 10 ليتر دارن و فقط تا ونک ميرن.
بابام لَم اش رو گسترش داد و گفت: شما نميدونين چطور بايد بگين. هر کاري يک لمي داره.زنگ مي زنين، خودتون رو معرفي مي کنين بعد هم مي گين حاضرين هر هزينه اي داشته باشه پرداخت کنين.البته همون معرفي خودتون کافيه...

۱۰دقيقه بعد با اون دک و پز سر خيابون بوديم و تلاش می کردیم ماشین دربست بگیریم. بابا با لحن حرصي مي گفت بزار يکي دو ماه بگذره اين مملکت رو هواست...

چه بازی ای کرد این بهزاد فرهانی...

اکبر رادي اين نمايشنامه را در سال 1352 نوشته و داستان آن روزهاي آخر زندگي يک خان به نام "عليقلي خان گيل" را روايت مي کند .فرزندان اين خان هرکدام دچار مشکلات شخصيتي متعددي هستند و همسر او که در هنگام تولد آخرين فرزندشان عقل خود را از دست داده، دائم در حال واگويه خاطراتي است که در آن در اوایل دیوانه شدنش شاهد ظهور عشق زن ديگري در زندگي شوهرش بوده است. روزگار فلاکت باري که در پس قتل يک رعيت به دستور آقاي گيل و ظلم خانواده او بر اهالي ملک وي، خاندان گيل را به تدریج به تباهي کشانده...

 این نمایش در سالن اصلی تئاتر شهر در حال اجراست و بهزاد فراهانی، سعید نیکپور، فرزانه کابلی، علی رامز، مرتضی مسجدجامعی، آیدا قهرمان، بهنام تشکر، هستی مرزبان، هستی آتشی، پیمان عبیری و مهرخ افضلی در آن بازی می‌کنند.

بعد از تحریر:
هر سه تامون فرزانه کابلی رو تحسین کردیم و هر سه تامون هم ازش بدمون اومد!

يکي از فيلم هاي که گرفتم فيلم اشک سرما بود که تعريفش رو شنيده بودم. فيلم توسط "موسسه رسانه هاي تصويري" عرضه شده بود و پشت کاور آرم "پتوي لاله" رو انداخته بودن.

ظاهرا متوليان محترم این موسسه، cd فيلم رو با پخش از طريق شبکه mbc2 اشتباه گرفته اند چون در طول فيلم حداقل ۴ بار دقيقا در لحظه هاي حساس، فيلم با آهنگ شاد و کليپ هيجان انگيزه پتوي لاله قطع مي شه که باعث مي شه آدم تربيت خانوادگيش رو فراموش کنه. زمان اين نما آهنگ ها جوريه که به خصوص تو کامپيوتر و با media player نمي شه راحت ردش کرد و بيننده با حرص تصميم مي گيره به جاي تلاش مذبوحانه برای عقب جلو کردن فيلم دندون روي جگر بزاره. از اون قشنگ تر حذف صحنه آخر فيلمه که به نظر مي رسه به نظر اين حضرات خيلي هم مهم نبوده و کارگردان هذيون مي گفته.

نمرديم و معني اسپانسر رو هم فهميديم. وقتي اين موسسه محترم اين طوري به مخاطبانش توهين مي کنه و حقوقشون رو ناديده مي گيره، چرا من بايد cd اوريجينال بخرم که فقط باري باشه بر جيب من؟

البته به ظرافت این قضیه هم باید دقت کرد: چی بهتر از پتوی لاله وسط سرمایی که قراره هنرپیشه ها رو بکشه؟

حالا اين كه من با  يك دختر ۱۶ساله كه زياد هم با هم مشتركات نداريم چي بايد بگم  يك بحث ديگه اس كه ظاهراً خيلي هم مهم نيست.  به هر حال دوقلو ها هم نه تنها خيلي كمكي نمي كنند بلكه به همراه سارا (دختر دوست مامانم  كه خيلي به هم نزديكيم و الان پيش ما اومده) عملا جبهه اي رو تشكيل داده اند كه زیاد صبا رو تحويل نمي گيرند و يا از حركاتش ابراز تعجب يا ناخشنودي مي كنند. با اين حال به نظر من صبا دختر دوست داشتني و مهربونيه و خوشبختانه لوس هم نيست، منتها مشكل اينجاست كه من فعلا ميل (و حوصله) ندارم نقش مادر بچه ها رو بازي كنم!

برای من به علت محيط مسخره شرکت مون بهتره که حجابم رو رعايت کنم. از طرف ديگه برخلاف نظر پريسا که فکر مي کنه من با حجاب خيلي خوشگل تر مي شم ، به نظر خودم بُردار قيافه من با حجاب دقيقاً به سمت چغندر ميل مي کنه که طبيعتاً برام جالب نيست. بنابراين ترجيح مي دم در نزديکترين فاصله به شرکت به سمت حجاب هدايت بشم که جايي نيست مگر دستشويي متروي شوش!

قسمت پذيرائي (!) دستشويي متروي شوش يک فضاي ۳*۲ متريه و در حدود ساعت ۸-۷:۳۰ واقعا ورود بهش سخته. علتش هم دخترهايي است که وسايل آرايششون رو پهن کرده اند و با عجله براي هم خط چشم مي کشند و يا اينکه به صورتشون پودر مي زنند و با سخاوت زيادي وسايلشون رو به هم قرض مي دن. اول فکر مي کردم بدکاره اند(بعضيهاشون واقعا خودشون رو شبيه ديو می کنند!) اما بعد متوجه اشتباهم شدم. کافيه 5 دقيقه در دستشويي بايستيد تا دخترهايي با قيافه ساده و در بسياري از موارد چادري رو ببينيد که با عجله مي آيند چادر ها رو جمع مي کنند و حتي مانتوهاشون رو عوض مي کنند. قيافه هايي که موقع خروج قابل شناسائي نيستند و تا حدي که زندگي به آدم هاي طبقه شون اجازه مي ده شيک شده اند. تازگي ها متوجه شده ام که اکثراً در اداره هاي نزديک به هم کار مي کنند.

ديد زدن اين مناظر جزو سرگرمي هاي هيجان انگيزه مامورين نظافت محوطه و کارمنداي رده پايين ايستگاهه که صندلي ها رو جوري دم ساختمون چيده اند که نظارتي دقيق بر جريان کار داشته باشند و به نظر مي رسه که اين سرگرمي اصلا براشون تکراري و خسته کننده نمي شه. اوايل که تو باغ نبودم از ديدن اين تماشاچي ها عصباني مي شدم بعد ديدم لازم نيست من خون خودم رو کثيف کنم اين طفلکي ها هدفشون اصلا شخصي نيست.

کي فکرش رو مي کرد توي يک هفته اين همه اتفاق بيفته. رئيس يک گروه کوچک بي اهميت،کسي که خوبي هاش رو کسي نمي ديد و آدم هاي احمق شرکت تحويلش نمي گرفتند تبديل بشه به قائم مقام معاون و حالا همه ي اون آدم هاي احمق پاچه خواريش رو بکنند.کي فکرش رو مي کرد که با وجود کينه اين قائم مقام آينده ميماس بتونه به شرکت برگرده و واحد ما تبديل به يکي از بهترين گروه هاي کاري اي بشه که من بتونم باهاش کار کنم، آن هم درست در زماني که دارم ترکش مي کنم.

کي فکرش رو مي کرد در يک هفته سه رده از مديران گروهي که من دارم واردش مي شم عوض بشن و شرکت به اين بزرگي اين طوري شخم بخوره.

کي فکرش رو مي کنه ۸ نفر از ۹نفري که تو اتاق فعلي ما با قيافه هاي حق به جانب سر جاهاشون نشسته اند از وضعيتشون ناراضی باشند و قصد دارند تغيير محل خدمت بدند که تنها ۳ تاش به صورت عمومي اعلام شده.

و چه کسي فکر مي کنه اين مملکت و اين شرکت که توش با وجود اين همه مدير قابل ، آدمي مثل رئيس من (که اتفاقا به نظر من مدير خوبي هم هست) با رابطه هاش يک شبه ره صد ساله رو طي مي کنه، قراره به جايي برسه؟

به هر حال فکر مي کنم اگه فردا بيان بهم بگن رئيس قراره رئيس جمهور بشه هم ديگه تعجب نکنم. دور از انتظار هم نيست مگه خود احمدي نژاد کي بود؟

۲- فواد كه يك معلم با شخصيت است (هرچند رگه هايي از خشونت هم در او ديده مي شود) هنگامي كه در مقام يك افسر جنگي قرار مي گيرد هيچ تفاوتي با يك عرب شتر سوار ندارد.

۳- صحنه هاي صميميت در قرارگاه ايراني ها (ابتداي فيلم) و شوخي هاي افراد سر به كليشه مي زند. در اين صحنه ها به راحتي مي توان تقليد از بازي حميد فرخ نژاد را در بازي پوريا پورسرخ ديد.

۴- ديالوگ هاي ضعيف، منطق روايي ضعيف تر و تمايل به جذب تماشاچي تنها به روش درآوردن اشك او در كنار يك قصه عاشقانه كاملا ديده مي شود. منظورم اين نيست كه اين اتفاقات در خرمشهر نيفتاده، خيلي چيزهاي ديگه هم ممكنه اتفاق افتاده باشه ، ولي نميشه كه يك فيلم ضعيف بسازي و اسمش رو بزاري فيلم بر اساس واقعيت و با همين سلاح هم ازش دفاع كني. پس فرق من آدم عادي با يك كارگردان و هنرمند خوب چيه؟
آدم كاملا احساس مي كنه كه آدم هاي اين فيلم تكه تكه از فيلم ها و داستان هاي ديگه كنده شده اند و با آدامس تو اين فيلم كنار هم قرار گرفته اند.

۵- صحنه خندق كه واقعا اسف باره، تا حالا نديده بودم فيلمي با اين همه ادعا اينقدر هاليوودي و خنك به خاطره گويي بپردازه.

۶- قضيه جاسوس در قرارگاه ايراني در يك سكانس مطرح مي شود و در ادامه فيلم كاملا به فراموشي سپرده مي شود.

۷- لهجه باران كوثري از جمله دوم هر ديالوگ به بعد به سمت تهراني حركت مي كنه و در اواسط ديالوگ كاملا تهراني استاندارده!

۸- با وجود اينكه شخصيت پردازي فواد عيب هاي اساسي داره ولي باز هم فيلم مديون بازي خوب حامد بهداده كه واقعا بعضي از صحنه ها رو نجات داده.

۹- اول بازی باران کوثری زیاد توجه ام رو جلب نکرد.حتی پیش خودم فکر کردم چرا باران كوثري به خاطر اين فيلم هم جايزه گرفت در صورتي كه بازي اش در خون بازي آنقدر فوق العاده و غير قابل مقايسه بود. اما حالا این طور فکر نمی کنم(آخه من به دلایلی این فیلم فوق العاده رو دوبار دیدم) حین دیدن این فیلم برای بار دوم فکر کردم باران کوثری باید چه کار دیگه ای می کرد که نکرد و یا چه چیزش تو ذوق می زد و در آخر به این نتیجه رسیدم که باران واقعا خوب و روان بازی کرده و بازی اش غیر از همون بحث لهجه مشکل دیگری نداره. مشکل فیلمنامه ضعیفه که به همه چیز گند می زنه از جمله به اون سکانس های "منو بکش رضا"

فرانك مك كورت اين كتاب را بر اساس دوران بچگي اش كه اغلب آن در ايرلند سپري مي شود نوشته و گلي امامي آن را به فارسي ترجمه كرده است.  "اجاق سرد آنجلا" داستان فقر، اندوه، غصه ها و روياهاي اغلب دوران كودكي مك كورت است. و يكي از خصوصيات اصلي متن، که از زبان مك كورت کودک نقل می شود طنز سياه و قدرتمنديه كه در لايه هاي زيرين متن غمگين، نگران و دلنشين او حضور پيدا مي كند. اين کتاب درهمان سال انتشار، برنده ي جايزه ي ادبي پوليتزر در آمريکا شد و براساس آن يک فيلم سينمايي هم ساخته شده است .

نكته جالب اينجاست كه حالا كه اين كتاب رو خواندم بهتر مي توانم بفهمم كه چرا از كتاب بادبادك باز (كه تقريبا از همون حدود صفحه 100 اش جذابيتش رو برام از دست داد) خوشم نيومد.
صداقت كتاب "اجاق سرد آنجلا"، آدم هاي واقعي اش كه شما را با احساساتتان درگير مي كند(به خصوص اين موضوع در مورد پدر به خوبي حس مي شود)، نشان دادن تغيير اعتقادات متعصبانه آدم ها در شرايط فقر،آدم هاي چندبعدي و دوري كردن از تحريك احساسات عمومي با استفاده از حساسيت هاي جهاني وقت، از نقاط قوت اين كتاب به شمار مي رود. كه به نظر من دو مورد آخر دقيقا نقاط ضعف اساسي كتاب هايي مثل بادبادك باز است.

از برخورد بي طرفانه و افشاگرانه اي كه با متوليان دين كرده بود هم واقعا لذت بردم. به خصوص قسمت هايي كه پته () كشيش هاي كاتوليك و خيرين ديني را روي آب مي ريزد و يا بخش هايي كه برخورد خشك مغزانه راهبه هاي مهربان بيمارستان و كتابدار مهربان تر شهر و يا رفتار انساني كشيش فهميده اي كه فرانك در قبرستان با او روبرو می شود، را تصوير مي كند. از همه جالب تر نظام اعتراف گيري است كه كم كم داره منو وسوسه مي كنه مسيحي بشم!

يكي از مشكلات كوچكي كه در اين كتاب وجود داره مشخص نشدن حدود گفته هاي افراد با علامت هايي مثل – است كه اين علامت ها مي تواند متن صحبت را كه به صورت يك پاراگراف آمده از پاراگراف قبلي كه جزو متن است متمايز و خواندن کتاب رو راحت تر کند.

متن آساني است

که معمولا اشتباه خوانده مي شود

(آ-آتاناسيو(A.A Attanasio ))

كم كم تو سفر ازش خوشم اومد و آدم جالبي به نظرم رسيد. البته اون موقع زياد راجع به سطح اطلاعاتش نمي دونستم چون فقط در مورد فعاليت هاي اجتماعي اش جسته گريخته از كاوه ، افرا و بقيه يه چيزايي شنيده بودم. بعد يك بار توي يكي از كلاساش ديدمش و از ديدن برج آهنيه حريم شخصي اش جا خوردم كه یه مقدار سر به از خود متشكري مي زد. به تدریج سعي كردم با كمك مطالبي كه تو سايتش گذاشته بود يه مقدار سر از حدود عقيده هاش دربيارم. بعد كتاباش رو خوندم و راستش از ديدن نقشي كه براي خودش تو دنيا تعريف كرده بود (يك نجات دهنده) و نگاهش به آدم هاي اطرافش تعجب كردم. به خصوص اينكه براي شايسته بودن براي همچين نقشي بيش از اندازه رو و ساده بازي مي كرد.

من قبلا كُميك شده اين نقش رو تو سيامك ديده بودم هرچند فكر نمي كنم كسي بتونه ش رو كمیك بدونه به خصوص اينكه ش آدم بسيار باهوشي هست و مطالعاتش در جامعه شناسي و تاريخ واقعاً خوبه. اگه بخوام راستش رو بگم اولش ازش خيلي حرصم گرفته بود ولي كم كم تعجب كردم كه چرا بايد اين نقش توسط اطرافيانش پذيرفته بشه به خصوص كه تعدادي از اين افراد خودشون هم آدم هاي باهوش و موفقي در جامعه بودند به اندازه ش و يا حتي بيشتر. با صحبت هايي كه با كاوه كردم به تدريج دستم اومد كه تعداد زيادي از اطرافيانش آگاهانه و يا ناخودآگاه درست به همين دليل دسته دسته تركش كرده اند و از موسسه اش بيرون اومده اند.

وقتي پنچ شنبه تو كلاس مخصوصش (كه بيشتر يه جور يارگيريه) شركت كردم و ديدم افراد شركت كننده كلاسش بيشتر فِنچ اند احساسم تغيير كرد. در واقع تنها حسي كه وقتي از كلاسش بيرون مي اومدم براش داشتم ترحم بود. ترحم براي استعدادي كه يك راه غلط رو با غرور وحشتناكي پيش گرفته. اميدوارم پيرو مكتب نيچه نباشه چون اونوقت اين حس بدترين فحشيه كه مي تونم بهش بدم!

**************************************************************
فعلا فكر مي كنم بتونم چيزهاي جالبي از اين كلاسش ياد بگيرم، البته با هدف متفاوتي از هدفي كه تو ذهن ش هست.

داشتم فکر مي کردم که اگه بخوام به ناخنک زدن به هندوانه و شيريني ها در حين عمليات کوزتي ادامه بدم به زودي همه ي زحمت هاي منتج به لاغري ام رو هدر مي دم و بعد در مقابل صبا (دختر عمم) که هفته ديگه مياد (و بسيار خوش هيکله ) بايد ياد همه ورزش هايي بيفتم که بايد انجام بدم. بعد يادم اومد که سال پيش وقتي عمه ام اينا اومده بودند ، من بعد از مدت ها دوباره عاشق تو شده بودم. و به طرز ابلهانه ای اونقدر به نتیجه کار مطمئن بودم که حتی داشتم فکر می کردم چطوری تو رو به عمه ام معرفی کنم. (این عمه ام به این تیپ روابط من خیلی علاقه منده!)

و يادم اومد که با تو بود که من اينقدر عوض شدم. تويي که تصويرت پي در پي کمرنگ مي شود و دوباره رنگ مي گيرد ولي هرگز پاک نمي شود. به خاطر تو بود که من بسياري اصول اخلاقي منظم و درخشانم را زير پا گذاشتم و از کنار بسياري از عقايدم گذشتم. مني که به عشقِ بدون شناخت مي خنديدم... من که آدم ها براي ورود به حريم شخصي ام شرط ها بايد مي داشتند... و بعد از آن بود که به آن فلسفه مشهورم رسيدم که ديگر نمي توانم افراد را در چهارچوب اخلاق ارزيابي کنم وقتي که مطمئن نيستم خودم در آن شرايط مشابه آنها عمل نکنم.

و به خاطر تو بود که آن سيستم اخلاقي خونبار را به خودم تحميل کردم، که هر لحظه دلم را خون مي کرد و نقابم را ضخيم تر. آن سيستم وحشتناک "انسانی ، زيادی انسانی" که جا به جا ترک می خورد... و در اين فشار خود تحميل بود که بخشي از روحم آهنين شد. خدايا من در اين مدت با خودم چه کرده ام؟

و نمي دانم بايد بخندم يا گريه کنم وقتي از دهانت مي شنوم که يکي از بهترين دوستان توام.

آموخته ام ... که اين عشق است که زخم ها را شفا مي دهد نه زمان

آموخته ام ... که زندگي دشوار است اما من از او سخت ترم .

آموخته ام ... که گاهي تمام چيز هايي که يک نفر مي خواهد، فقط دستي است براي گرفتن دست او و قلبي است براي فهميدن او

آموخته ام ...که فرصت ها هيچ گاه از بين نمي رود، بلکه شخص ديگري فرصت از دست داده ما را تصاحب خواهد کرد.

سبو بشكست و دل بشكست و جام باده هم بشكست
خدايا در سراي ما چه بشكن بشكن است امشب

با توجه به اين كه من كلي جز زدم كه از اين واحد به يك بخش فني تر برم و اينكه اگه رئيس رو تو اين 2-3 ماه اينقدر براي رفتنم زجر نداده بودم حتما منو با خودش به جاي خوبي مي برد (چون قبلا رابطه اش با من خيلي خوب بود) مي تونين خودتون ابهت فاجعه رو حدس بزنين. اين موضوع رو كه من احتمالاً تا مدت ها (يعني تا وقتي كه رئيس اونجاست) نمي تونم از دفتر مهندسي و نظارت به حوزه تعميرات و نگهداري برم رو هم به صورتحساب اضافه كنيد!

آخه يكي نيس به اين خدا بگه برو با هم قد خودت شوخي كن! بعضي وقت ها هم به اين فكر مي افتم كه نكنه به رئيس يا كس ديگه بدي قابل ملاحظه اي كرده باشم كه امسال اينقدر بلاهاي مضحك سرم مياد. من رو باش كه مي خواستم بعدا با گل و شيريني كينه شتري رئيس رو از دلش دربيارم.(بخوانيد از موضع بالا!)

اسم من رو مي شه به دو صورت مخفف کرد. شکل دوم رو خيلي کم استفاده مي کنند. در واقع تو خانواده من تنها يکي از دايي هام و جديداً يکي از عمه هام من رو به اين صورت صدا مي کنند (با مزه اين جاست که من ارتباط عاطفي کمتري با اين دو نفر دارم) دوستانم هم اکثرا اسمم رو به صورت کامل مي گن مگه چند تا از دوستام که سابقه دوستي مون بيشتر از 4-5 ساله و اون ها هم همون صورت اول رو به کار مي برند.

از وقتي که فکرهام يادم مياد صورت دوم رو خيلي بيشتر دوست داشتم. ولي دلم مي خواست کساني از اطرافيانم از اون استفاده کنند که خودشون به فکرشون رسيده باشه نه اينکه من بهشون بگم. از طرف ديگه اسم من خيلي هم متداول نيست چه برسه به مخففش!

امروز متوجه شدم که پريسا (دوستي که دوستيمون بيشتر تو شرکت شکل گرفت) از اين شکل دوم استفاده مي کنه، حتي بهم گفت که اين شکل صدا کردن منو بيشتر دوست داره.

البته واقعا کم لطفیه اگه اینجا یادی از شقایق نکنم . دوستی که استعداد عجیبی داشت که اسم ها رو با زیباترین مخفف ها صدا کنه و الان مدتیه غم مریضی مادرش جادوی چشم هاش رو برای دیدن زیبائی ها و شادی های دنیا کم رنگ کرده.

حدود ساعت 6 در ايستگاه 2 نشسته بودم که دختري با لباس سفيد، بدني قبراق و تجهيزات مناسب توجهم رو جلب کرد که کمي دورتر از من نشسته بود و نيمرو مي خورد. کم کم سر صحبتمان باز شد و تصميم گرفتيم بقيه راه رو با هم بريم. با وجود اينکه هردومون از قبل تصميم گرفته بوديم از ايستگاه 5 بالاتر نريم، يکه دفعه شير شديم و نتيجه اين شد که دونفري حدود ساعت 2 توچال رو فتح فرموديم!
ولي واقعا خيلي حال کردم!

يک راهکار جديد هم با هم کشف کرديم. براي اينکه سختي مسير يادمون بره هرجا راه سخت مي شد با هم انگليسي صحبت کرديم. روش خوبي بود چون ذهن اينقدر با کلمه ها درگير مي شه که بقيه چيزها يادش مي ره!

چند وقت پيش که حوصله مون يک مقدار سر رفته بود افرا يک پيشنهاد به من داد که بريم ببينيم تو اين خونه ها چي مي گذره و منم که واقعا علاقه مند شده بودم اعلام پايِگي کردم. و امروز رفتيم! البته با استتار کامل چون حتي رومون نشده بود تو خونه بگيم.

محل فالگير که بعدا فهميدم هاله بينه در اکباتان بود (يکي از هاله بين هاي معروف بود) در رو که باز کرد ازديدن قيافش جا خورديم يک زن تقريبا پير با چشم هاي کشيده شده و تاپ و شلوار(فافا مي گفت همشون شکل همن!). ما رو دعوت کرد و اول افرا رفت و من و فافا شروع به ديد زدن اطراف کرديم البته تا حدي که لوستر بي تناسب وسط اتاق که تا نزديک ميز پايين اومده بود اجازه مي داد.

بالاخره افرا اومد پايين و من رفتم. زن شروع كرد كه مشتري هاي من همه تحصيلكرده اند و خودش هم 30 سال در اين راه تحصيل كرده است. تو صورتم زل زده بود و تشخيص داد كه من تركيب دوتايي ام و دِپرِشِن دارم. تركيب دوتايي يعني اينكه با يكي به هم مي زنم و با كس ديگه اي مي روم. ازش پرسيدم دپرشن يعني افسردگي گفت نه يعني بخت. بعد گفت تا PHD رشد مي كنم و استعداد رياضي دارم و گفت مهندس هم مي توانم بشوم. بعد با قيافه ي هيجان زده اي گفت : تو برادر داري. (بدون علامت سوال) گفتم نه. گفت پس خواهر داري؟ گفتم آره. گفت مي بينم كه ازت بزرگتره. ( از اينجا گفتم بزار بهش خط بدم) گفتم نه كوچكترند. گفت مگه چند تان؟ گفتم دوتا دوقلو اند! گفت پس قل بزرگ خصوصيات پسرونه داره الكي گفتم آره. خيالش راحت شد گفت آره همينو مي گفتم.

اومد رو دست چپم. گفت تو مي توني تا PHD بري.. مهندسي پزشكي، پزشكي، دندان پزشكي.. با قيافه معصومي گفتم به مهندسي نزديك تره يا پزشكي؟ گفت پزشكي. بعد گفت سفري در پيش دارم و امسال خونمون رو عوض مي كنيم و خانوادگي حج مي ريم!

بعد گفت خواهرات دانشگاه قبول مي شن (دوقلوها سال دومند) و مادرت خيلي خانم خوبيه. بابات هم آدم خيلي شريفيه و قُل كوچك رابطش با بابات از همه تون بهتره(بدترين رابطه بابام رو تو خونه ما قل كوچيك داره كه اصلا بابام رو تحويل نمي گيره!)گفت پريروز با يكي دعوا كردي (با رئيس دعواي شديدي كرده بوديم) با خوشحالي گفتم آره چه دعوايي هم كرديم! گفت به اين دعواها توجه نكن اون روحيه حساسي داره ولي تورو دوست داره . باهم وجه اشتراكتون زياده و خوشبخت مي شيد. مي تونين تا 10 بچه هم به داشته باشين! البته يه ذره مشكلات شخصيتي  داره و مادرش سر راهته ( مادر رئيس ديگه چي مي خواد بشه، ولي خوب ارزشش رو داره )

بعد شروع كرد گفت اسمش الف داره . . آره. . ش داره. . آره. . . ي داره. . . آره. . . . (اسم رئيس تقريبا نيم خطه!) كلي خوشحال شد. بعد گفت امير مي شناسي. . . نه. . . منير مي شناسي. . . نه. . مهرداد چي؟گفتم نه گفت پس عمو داري؟ گفتم آره گفت رابطه تون سياهه (اين يكي رو راست مي گه!)

در دست چپ معلوم شد كه من استعداد وكالت دارم و مامانم در ناحيه شكم مشكل داره (رحِمِشه كه تو اين سن بعيد نيست) ومن كانادا مي رم ولي apply ام رو از طريق دبي مي گيرم. در تمام عمر نمازم ترك نشده و قل دوم رابطه عارفانه و خوبي با خدا داره. (گيري به اين قل دوم داده بود) بابام به زودي زمين خوبي مي خره و يك حلقه هم هست كه نشون مي ده من تا آخر سال عروسي مي كنم. خيلي هم با شخصيتم!( به من گفت با شخصيت!)

در اينجا گفت سوال ديگه نداري؟ منم شيطنتم گل كرد پرسيدم ميشه بگين تو زندگي اون آدمي كه مي گين من دوستش دارم دختر ديگه اي هست يا نه؟
گفت نه چرا باهاش اينطوري مي كني؟فكر مي كني دعواي پريروزت فايده اي داره؟غير اينه كه فكرش رو هدايت مي كني كه چشم چرون بشه؟دخترم اين آدم تو رو دوست داره اعتماد به نفس داشته باش. ايشالله خوشبخت مي شي. من تو پيشونيت خيلي چيزا مي بينم(خدا رحم كنه)

من كه به زور خنده ام رو به لبخند مليح دوستانه اي تبديل كرده بودم دستش رو فشردم و با افرا كه فشار دستشويي داشت خفش مي كرد و فافا كه با اشاره من تو نرفته بود زديم بيرون. معلوم شد رابطه با عموي افرا هم سياه دراومده و اونم تا آخر سال ازدواج مي كنه (بايد زودتر دست به كار بشيم احتمالا ازدواج دانشجوييه)

البته وقتي ماجراي خودم رو تعريف كردم طفلكي افرا بدجوري كوفتش شد چون ظاهرا در مورد گذشته افرا خوب حدس زده بود. ولي اصلا فكر نمي كردم حتي يه فال گير هم بتونه اينقدر سوتي بده!

*************************************

با فافا از يکي از خانم ها که سه سال بود اونجا مي اومد و کلي تعريف مي کرد از کرامات صاحبخونه پرسيديم. خلاصه اين سه سال مي شد که دايي مشتري دچار حمله عصبي مي شده و هاله بين تشخيص داده بود که جادوگري در بچگي اونو جادو کرده و بايد سه دفعه با آب درياچه اروميه (محل تولدش كه همون جا هم جادوش كرده بودن) بشورنش كه موثر بود. (هاله بين گفته بود علي (اسم دايی) كيه؟) و بعد هم اينكه پيش بيني كرده بود كه دختر مشتري كلاس زبان خواهد رفت كه يك سال بعد عملي شده بود. خانمه مي گفت راجع به خودم چيزي نگفت بيشتر اولويت ها رو مي گه مثل دائيم. ولي گفت كه خونه مون رو به زودي عوض مي كنيم.

حتی فکر می کنم مدت زیادی از این آیینه ها وحشت داشتم و بعد از اون هم مدتها باهاشون مقابله کردم. سعی می کردم ثابت کنم (مثلا به اون دوست) که تصویر من رو درست ندیده و به گوشه و کنارهای تصویر توجه نکرده. ببین ... ببین ... اما الان کم کم دارم لایه های جدیدی تو خودم حس می کنم. نه بی خیالی یا بی نیازی از نظر دیگران کلمه درستش نیست ...

این دو سه هفته و کلاً بعد از طوفان بزرگ 5-6 مورد پیش اومد که جزئی یا کلی بود. یکی هم امروز آینه گذاری کرد! امروز کاوه تو یه قسمت از صحبتی که با هم داشتیم گفت: تو شکاکی جالب و موثری داری و علاقه زیاد و با حوزه وسیع برای دانستن. بحث کردن و طبقه بندی دوره ای عقایدت هم برام جالبه. ولی پویایی ات کمه، حداقل در مقابل ظرفیت هات، که شاید به ضعف مطالعه ات برگرده و اینه که رابطه با تو رو برای من به سمت تفریح می بره (قبلش راجع به گروه خودمون صحبت کرده بودیم و کاوه گفته بود رابطه اش با این گروه بیشتر تفریحیه)

من و کاوه از قبل یک بحث تاریخی داشتیم که مدت ها طول کشید و اون بحث درباره شاملو بود. (کاوه عاشق شاملوئه و هیچ انتقادی رو راجع بهش نمی تونه تحمل کنه. واضح تر بگم از هر کسی نمی تونه قبول کنه، منتها اون غیرِ هرکس هنوز زاده نشده. البته نمی دونم الان هم همین فکر رو می کنه یا نه ولی این حدود رو برای اکثر چیزها قائل می شه) می خواستم بهش بگم یادت نره من شعر شاملو رو نقد نکردم من نگاه تو رو به شاملو و تمایلت به تقدیس آدم ها که اونا رو شايسته نقد هرکسی نمی دونی نقد کردم. می خواستم بهش بگم من هیچ وقت در تشخیص مشکلات اطرافمون اشتباه نکردم هرچند شاید نتونم همه جانبه تحلیلشون کنم (صادقانه بگم من منطق خودم رو خیلی تحویل می گیرم!) می خواستم بگم نظرات من به عنوان یک دوست می تونه نگاه تو رو نسبت به یک قضیه عوض کنه (که فکر می کنم کرده) ولی لزوماً اطلاعات علمی بهت نده و این تفریح نیست.

ولی یک دفعه حسش رفت. پیش خودم گفتم:چه فایده ای داره؟ مهم اینه که این تصویر بیرونی تو برای کاوه س. این چیزایی که تو می خوای بگی رو یا کاوه نمی بینه، یا تو نتونستی درست انتقال بدی و یا داره انکارش می کنه. در هر سه حالت توضیحش تنها توجیه به نظر می رسه. ببین چیزی می گه که تو ندیده باشی؟

و حالا که نگاه می کنم می بینم که شاید کاوه از بحث هامون همه چیز رو درست برداشت نکرده باشه ولی یک چیز رو درست به هدف زده: من راجع به خیلی از علاقه مندی هام درست مطالعه نکرده ام. می بینم که کنار کپه کپه روزنامه ای که خوانده ام و قفسه قفسه کتابی که باهاشون زندگی کرده ام ، کتاب های تاریخی و فلسفی خیلی کمی هست و تجربیات زیبایی شناختی خیلی کمتر.

و این چیزیه که من (و نه کاوه) باید در گوشه این آیینه ببینم.

 البته فكر مي كنم كم كم بايد يك حقيقت تلخ رو هم قبول كنم:هيچ كدوم از دوستان من دلشان براي نظرات و بحث هايي كه با من داشته اند تنگ نخواهد شد و اگه بخوام راستش رو بگم اين برام از هر نتيجه ديگه اي كه اين آيينه گذاري ها به من بده، سنگين تره.

******************************************************
اولین باری که با قضیه آیینه به صورت ملموس برخورد کردم اول دبیرستان بود. ما امتحان زیست داشتیم و من نرسیده بودم صفحات آخر رو بخوانم. از شانسم سرویس هم که تو اکباتان سوارمون می کرد من رو جا گذاشت و ممکن بود به امتحان هم نرسم. با عصبانیت خیلی زیاد به سمت خیابان اصلی می رفتم و احساس می کردم این خشم به من ابهت خاصی هم داده. یک دفعه دم یک آژانس تو شیشه، یک قیافه بهم ریخته کج و کوله و زشت و کاملا بدون ابهت دیدم! اونقدر این منظره به نظرم مضحک اومد که همون جا نشستم و یک دل سیر خندیدم.

اميد و سينا و سيامك دوستانه كنار هم نشسته بودند و با هم شوخي مي كردند و مي خنديدند و اميد و سينا يادشون رفته بود كه مي توانند با متلك سيامك رو كنفت كنند. هيچ جمع دو تا شده اي نبود. هيچ نگاه بغض آلودي از گوشه و كنار به بحث هاي شبه روشنفكري و يا كتابخواني دوخته نشده بود. هيچ نگاه سرزش كننده اي به نگار دوخته نشده بود. گيتا تو خودش فرو نرفته بود... همه فهميدند كه گيلانا زيبا شده... همه مون بيش تر از قبل احساس كرديم كه اميد دوست داشتنيه. همه دختر ها با هم رفتيم قدم زديم بدون اينكه كسي فكر كنه از جمع دور افتاده.. شايد هم علتش اين بود كه صبا ديرتر اومد.

بعد از مدت ها با سيامك مثل قديم ها حرف زديم.. مثل اون وقتايي كه سعي مي كرديم سر و ته همه چيز رو بريزيم بيرون و تو طبقه بندي ذهنامون براش جا باز كنيم...

صبا و سينا دوباره با هم شوخي مي كردند. ياد اون قديم ها افتاده بودم و وقتي كه صبا و گيلانا و سينا مي رفتن خونه عمو عباس و خاله ناهيد. و اميد و نگار پشت در اتاقشون مي زدند "ورود بچه هايِ مهمان ها به اتاق ممنوع!" و وقتي ما مي رفتيم نمي زدند. اون موقعي كه قيافه نگار مثل دلش ساده بود و اميد وقتي مي خواست اذيتش كنه بهش مي گفت كوفته! ولي تو دعواها هميشه پشت هم بودن. اون وقتي كه گيلانا لاغر استخوني بود با يك كپه موهاي فرفري و يك عينك كه هميشه بود و سياوش تو توهم هاي هري پاتر بودنش اسم گيلانا رو گذاشته بود هرميون!

و تو كه اونجا بودي.. تو كه مهربان و دوست داشتني بودي... تو كه هر بار حضورت توي جمع ما باعث مي شه احساس كنم درهاي آهني يكي بعد از ديگري بين ما خواهند افتاد.

و انگار ناگهان فاصله بچه ها و پدر مادر ها كم شده بود. بابا از همه بچه ها خوشش اومده بود. با سيامك و اميد كلي رفيق شده بودند! اميدي كه قيافش رو مثل گلزار توي شب شيشه اي درست كرده بود و كلي بهش خنديده بوديم. همه يادشون رفته بود كه خاله پروين شماره 2 رو خيلي دوست ندارند. و همه هر لحظه يادشون ميومد كه خاله پروين شماره 1 رو چقدر دوست دارند. با سينا كلي با عمو نصرت شوخي كرديم كه تازه گواهي نامه شو گرفته بود و با سرعت 60 تا انداخته بود تو لاين پر سرعت اتوبان و حتي به پليس هم راه نداد. اون طرف تر خاله پري ساكتِ هميشگي گرم شده بود و با شوخي هاي به جاش همه رو به خنده مي انداخت.

از همه بدتر غذا بود كه اكثرا به توصيه و تبليغ من (كه 3 ماه پيش اونجا رفته بودم) و علاقه و تنبلي هاي شخصي ، كوفته سفارش دادند و كوفته شور و تند و بدمزه و گنده از كار در اومد! و مشتري هاي جوجهِ زويا و صبا زياد شد.

بيست و پنچ شش نفري بوديم و حسابي شلوغ كرده بوديم و نگاه هاي ملامت بار و متعجب رو از اطراف جذب مي كرديم. و موقع خداحافظي دلمون نيومد از هم جدا بشيم و به بهانه ماشين خريدن گيلانا اينا همه با هم رفتيم بر سر يك بستني فروشي خراب شديم و با شور و شلوغي مون كاركنان اونجا رو به خنده انداختيم. بابا ها اول صف جا گرفته بودن. هيچ ماماني به فكر اين نبود كه پدر يا بچه خانواده چيزي گيرش اومده يا نه! يك عده گير داده بودن كه بابت پرايدوي خانواده سعيدي از خاله پروين شيريني فراموش شده رو بگيرند.

موقع برگشت اميد كه مارو داشت مي رسوند و به طرز وحشتناكي داشت لايي مي كشيد (خودش علتش رو عقده ناشي از 3 ساعت حركت پشت ماشين عمو نصرت مي دونست) گفت : امشب مثل قديما شده بوديم...

ولی امید دیگه هیچ چیز مثل قبل نخواهد شد. ما حالا بیشتر از اون با هم فرق داریم که لبه های شکاف بین مون رو بشه با چیزی دوخت.