وقتي مامانم مي رسيد من دم در بودم. بالا پايين مي پريدم تا ببينمش که داره مياد و راه بيفتم. هميشه فاصله بين مدرسه و خونه به نظرم بي انتها مي رسيد. با تمام قدرتم مي دويدم و کيف سنگينم رو به دنبالم مي کشيدم. وقتي به در مدرسه مي رسيدم از سوزش سينه نمي تونستم نفس بکشم و از ترس اينکه خانم ناظم این بار دیگه راهم نده يا اينکه مجبورم کنه جلوي صف بچه ها، پشت به ديوار بايستم.

بعضي وقتها خودم رو قاطي انبوه بچه هايي مي کردم که ابلهانه همگي با هم اعلام مي کردن که داشتن پيرزني رو از خيابون رد مي کردن. ولي بيشتر وقتها پشت در مدرسه از ترس يه فصل گريه مي کردم، بعد با پاهاي لرزون به طرف خانم ناظم مي رفتم که تنومند و قدبلند بود و ابروهاي پرپشتي داشت. خدا خيرش بده زن خوبي بود... هيچ وقت منو تنبيه نکرد هرچند من هيچ وقت باور نکردم که هوام رو داره...

امروز تصادفا از دم خونه قديم مون رد شدم. و ديدم که بين کوچه ما و کوچه مدرسه، ۴ تا کوچه بيشتر فاصله نبود... و اون دختر کوچولو رو ديدم که چطور با صورت برافروخته و قلب در مشتش مي دويد...

تو همون روزها، وقتي مجبور بوديم اون اسامي شبيه هم رو حفظ کنيم، هميشه فکر مي کردم آدم هاي اون زمان چه فکري مي کردند. اون کشاورزي که فرداي روز قراداد به جاي دستورات هميشگي، حکمي رو براش مي خوندن که "به موجب فرمان دولت کريمه روس..." چه حسي داشته. بعضي وقتها فکر مي کردم شايد براش خيلي هم مهم نبوده باشه، شايد مدت ها مي گذشت تا بفهمه... شايد هم مثل آذربايجاني ها غصه خورده باشه

حالا آقاي پوتين اينجاست. دارد قول مي دهد که "پروژه نيروگاه بوشهر" رو که در طول عمر با حضرت نوح رقابت مي کنه تموم کنه. به شرط اينکه دلش رو چرکين نکنيم... درياي خزر به صورت منطقي تقسيم میشه... يک خط مستقيم که نفت درياچه رو برامون به افسانه تبديل مي کنه... البته واضحه که روسيه "فقط در جلسه آتی شوراي امنيت" به تحريم ما راي نمي ده... يک برادر بيشتر... و ما خوشحاليم. با نيش باز عکس مي اندازيم... ما خوشحالیم... باور کن... چون ما بازیگری بوده ايم که با دست هاي بيش از حد رو بازي کرده ايم...

دارم فکر مي کنم نوه من راجع من چه فکري خواهد کرد... مادربزرگ نيلي اي که به اينترنت دسترسي داشته ، روزنامه مي خونده و ادعا مي کرده مي فهمه دور و برش چه خبره... تازه وبلاگ هم داشته... ذره اي از تاريخ، که دارند دارایی هاش رو حراج مي کنند و اون نشسته و داره عکس يادگاري مي اندازه

داشتم فکر مي کردم الان بهمون مي خوره... یعنی خيلي درد داره؟... ياد امير دوست بابام افتادم که همين طوري فلج شد... شايد بميريم... شايد بميرم...

ماشين چند قدميمون افتاد توي جوب. پيشوني زن پر خون بود... يک بچه از پشت روسریش رو مي کشيد و مرد هم با التماس تکونش مي داد (مرده شورتو ببرن با اين محبتت) حتي ما رو نديده بودن. پيرزن کنارم هيک هيک عجيبي مي کرد. بلند شدم. با همون نون بربري

مثل یک آدم مکانیکی پيرزنه رو رسوندم دم خونش. تو راه خونه فکر کردم اگه می مردم دلم براي چه چيزهايي تو زندگيم تنگ مي شد... فوق ليسانسم با اون همه تمرين هاي انجام نداده ... يک امتحان پر زرق و برق هفته ديگه... خارج... ياد آدم هاي تو زندگيم افتاده بودم... يک لحظه چهره يکي از بچه هامون که سال دوم خودشو کشت... و اينکه چقدر راحت مي شه بميري با يک روسري قرمز و ۴ تا نون بربري و يک پيرزن که آويزون دستت باشه. اونم توي يک صبح زيباي پاييزي، وقتي که منتظر باشي يک عده مهمون شرشون رو زودتر کم کنن تا تو به کارات برسي. (يعني خدا راه ميونبر رو انتخاب کنه و شر خودت رو کم کنه)

*********************************************
زويا –خواهرم- بعدا مي گفت بايد پيرزنه رو مي گرفتي جلوت و مي گفتي ببخشيد با شما کار دارن

پسر چه گوارا که حتي حاضر نمي شه انگشتش رو تکون بده. دخترش هم ميگه آقا باباي ما يه سوسياليستی بود که هرگونه ارتباطي با خدا رو شديدا تکذيب مي کرد. بعد هم ما و ملتمون هميشه عاشق شوروي عزيز بوده ايم. يک دسته نوازي هم آخرش مي کنه که: لطفا هميشه سعي کنيد انديشه هاي چه گوارا رو از روي کتاب هاي اصلي پيدا و مطالعه کنيد.

البته من شخصا هيچ وقت علاقه اي به چه گوارا و مبارزه هاي چريکي نداشته ام. به خصوص چريکي که به طرفداراش بگه "اول متنفر باش بعد بجنگ". ولي خداييش اين مراسم به شرکت کردنش مي ارزيده.

هفته پيش بعد از اينکه آمريکايي ها سپاه پاسداران رو جزو نهاد هاي حامی تروريست اعلام کردند، مجلس ايران هم در اقدامي نمادين و متقابل دولت آمريکا رو حامي تروريسم اعلام کرد. و همه هم الان خيلي راضي اند.
يه کار بامزه ديگه هم کردن: درخواست دادن تو شوراي امنيت حق وتو داشته باشند. خدايا شکرت...

خلاصه رفتار باشخصيت، کارت دانشجویی دانشگاه جدید، متلک هاي زهر آلود و یا قيافه طالب رحمت هيچ کدوم جواب نداد. گفت برين از در جنوب. شاید موافقت کردن بری تو. دم در جنوبي که رسيدم ديدم درها بازه و هيچ نگهباني هم نيست. خدا مي دونه چند تا فحش مناسب درجا به ذهنم رسيد. البته کل اين قائله باعث شد که وقتي برسم که رئيس دانشکده رفته بود.

بنفشه - يکي از دوستام که آمريکا درس مي خونه- مي گفت آخر هفته ها مردم ميان تو دانشگاهشون مسابقه بادبادک پراني. فکر کنم بزودي ما براي خونه رفتنمون هم بايد کارت نشون بديم.

در زندگي من ضربات Match point ايه آگاهانه کم پيدا مي شود. من معمولا توپ را با حداکثر قوا مي زنم. يا با اختلاف خوبي تور را رد مي کند و يا جوري به تور مي خورد که تو صورتم وارد مي شود. (مه زاد در توصيف انگاره ام مي گفت تو هميشه با حس ۹۰درصد موفقيت وارد رقابت ها مي شوي) ولي امروز يکي از آن حرکت هاي Match point اي کردم.

و حالا توپ آنجاست، روي تور. يک ذره مومنتم بيشتر يا کمتر، يک وزش باد يا يک تکان مهربانانه دوستي ناآگاه مي تواند باعث شود که جسارت خودت را تحسين کني يا اینکه بگويي من کي از اين خريت ها مي کردم؟

خوب با اين استدلال و با توجه به اين که در اين ماه بايد عدالت را بيش از هر وقت ديگر رعايت کنيم، چطور است به بقيه اعضاي بدن مثل قلب و مغز و ششمان هم مدتی استراحت بدهيم و يا با تزريق ناگهاني سديم يا کلسيم کلا به کما بريم. مي ترسي بميريم؟ خوب پس فقط يک ماه به دست ها يا پاهامون استراحت مي ديم. (شرمندم که باهات دست نمي دم. آخه دستم داره استراحت مي کنه)

عمق اين جمله در هنگام افطار بيشتر مشخص مي شود که حجم فجيعي از غذاهاي سنگين را به معده مبارک مي ريزيم و بيشتر عميق مي شود اگه شب رو هم بر روي شکم بخوابيم.

بله شايد عده اي از ما موقع افطار کم غذا بخورند. به نظرت لازمه به اثرات ثابت شده رژيم غذايي نامناسب طولانی مدت و اثرات اسيد معده اشاره کنم؟ به آمار بيماران مبتلا به بيماري هاي معده يا سنگ کليه اين ماه و بعد از اون چطور؟

****************************
من کلا با اصرار برای اثبات عقايد خودم يا توهين به عقايد ديني ديگران، تا زماني که خيلي بهم فشار نياد موافق نيستم. اما معتقدم جملات و تئوري هاي من درآوردي يا ابلهانه، از هر طرفی که باشه بايد به نقد کشيده بشه.

انگار تصوير ها امسال فرق کرده اند، بعضي هاشان دلم را يکدفعه خالي مي کند. و از بين همه اينها هيچ کدام به وحشتناکي تصوير آن مادر و پسر نيست. نگاه پسر، نگاه مادر و دستهاي عاجز آويخته اش و آن قيافه هاي پس زمينه.

و مسئله دیگر اين نيست که به نظر من تو اصلا در حد يک ديکتاتور نيستي که بخواهي کوچيک يا بزرگ باشي و يا اينکه تو بايد مي ماندي يا نه. ديگر مسئله اين نيست که هر وقت مي شنوم تو در جايي حرفي زده اي دست و دلم مي لرزد. مسئله حتي شادي بعضي از دوستان و اطرافيان من از ضايع شدن تو و سيستمت نيست.

مسئله براي من مثل نمايش يک ضعف مشترک شده. مسئله اين است که ديگر "توي نماينده من" را حتي در حد يک حيوان تو قفس هم حساب نمي کنند که حداقل جلوي يک عده تماشاچي آکادميک تازيانه به رويت نزنند. مسئله بلايي است که سر خودمان آورده ايم.

صحنه را ديدم محمود جان و باور کني يا نه اصلا از ديدنش خوشم نيامد. به خصوص اینکه بعدا شنیدم تیم خودت درخواست کرده بود که به تو وقت سخنرانی بدهند.

***********************************
خنده داره ولي به نظر مياد نسبت به به رئيس جمهور عزيزمان احساس تملک پيدا کرده ام(محمود من!) مثل دردي شده که دلم مي خواد خودم راجع به نحوه فرياد زدنش تصميم بگيرم.

من معدل نمره ماهت را در بهترين حالت ۱۰.۳۳ (با دوره تناوب ۳) مي دهم. چون:
قرار بود مورد امتحان خدا قرار بگيري و شرايط فقرا رو هم درک کني. اما تو داري تو محيط آزمايشگاهي امتحان مي دهي. و آدم هايي را هم که به هر دليلي روزه نيستند عذاب مي دهي و به دستشويي ها مي فرستي! موقع افطار و البته شام هم آنقدر می خوری که آخر ماه اضافه وزن هم پیدا می کنی (۵- نمره)

قرار بود بهترين اعمال و اخلاق ها را در اين ماه داشته باشي اما از وظایف و کارت بيشتر از هميشه مي زني، چون حال نداري. ولي تمام اضافه کاري ها رو مي ايستي.(۵- نمره)

از بعضي از خانم ها هم يک نمره اضافي کم مي کنم: آنهايي که با صداي لوسشان در دانشگاه، محل کار يا خيابان جيغ مي زنند: سلام عزيزم، روزه اي ديگه؟

آن ۰.۳۳ هم به خاطر نمره ۲۰ روز اولت است که در شرايط استاندارد به پيشواز مي روي.

ولي يک چيز ديگه هم هست: اينکه "منِ درونِ من" راجع من چي فکر مي کنه. و اين چيزيه که بچه هايي که "فکر مي کنند به رشته اي رفتن که دوست دارن" رو يک پله جلو مي اندازه. اين که تو بگي من اونجايي هستم که دلم مي خواست باشم. مزه مزه اش کن: من اونجايي هستم که دلم مي خواست باشم. چه قدرتي داره اين جمله. اونم در مقايسه با جمله اي مثل اين:من دلم مي خواست مکانيک بخونم ولي مهندسي شيمي مي خونم. خودت که مي دوني م شيمي همون مکانيک سيالاته... یا "من فقط دو تا با آخرین نفر شریف فاصله داشتم"

از اون بدتر هم مي تونه بشه: اين که يه روز چشم هاتو وا کني و بگي من اينجا چه غلطي دارم مي کنم؟

و اين سوالي بود که من امروز سر کلاس "مکانيک سيستم هاي پيوسته" از خودم کردم. استاد نچسبش (کتابي حرف مي زنه و صورتش پوشيده از مو و سياهيه. یعنی دقیقا پيوستگي رو تو صورتش رعايت کرده!) گير داده به رياضي. ماتريس، دلتاهاي n*n و معادله و. . . و من خودم يادم مي اومد که چقدر عاشق سيالات و حرارت و موتور بودم و علاقه مند به درسهای مقاومتی و ارتعاشاتی. مي فهميدم استاد چي مي گه ولي به دلم نمی نشست. تو ذهنم زنگ می خورد:اين چيزي بود که ۶ماه براش جون کندم؟  اگه همه چيز همين معادلات و چيز هاي خشک باشه چي؟ اين اون چيزيه که من از زندگي مي خوام؟

يه بار با بچه هاي دانشکده استادها رو به شوخي از روی ظاهر طبقه بندي کرديم. استادهاي جامداتي عموما لاغر و کبود و تيره و يُبس و خشک بودند. و استادهاي سيالاتي خونگرم تر، تپل تر و با چهره هاي بازتر و عموما شوخ طبع. و اين دسته بندي رو الان تو دانشکده هاي برق و مکانيک اینجا هم مي بينم و اصلا هم شوخی نیست. اثر چیزی که تو زندگیت باهاش سر و کله می زنی.

خودم رو مي بينم که فوق ليسانسم رو گرفته ام و بعد دکترا. تصويرم تو آينه اس: خشک و کبود و جدي. يک پروفسور مک گوناگال ثاني. و مي ترسم که حتي از اين دوره لذت هم نبرده باشم. از اين راهي که توشم احساس نا امنی می کنم. و می بینم که جریانِ "دیگران" داره همه چیز رو با خودش می بره. امروز فهامه مي گفت زندگي براي همه همينه کاريش نمي تونيم بکنيم.(تازه فهامه اون جمله طلایی رو می تونه داد بزنه) واقعا نمي تونيم؟ اگه امروز کاری نکنم مي دونم که موقع مرگم هم همين سوال رو خواهم داشت. مثلا بهتر نيست برم يک چيز لطيف تر و انساني تر بخونم؟ شاید رشته اي مثل اقتصاد