از دیدن جنازه باربره انقدر حالم بد شده بود که تصمیم گرفتم یه تیکه از مسیر رو از سمت کارخونه ها پیاده بیام. از جلوی کارخونه مولد بخار که رد شدم دیدم باز صدای داد و هوار میاد. ظاهرا یکی از کارگرها که داشته تابلوی برق واگن رو تمیز می کرده از تنبلی از کهنه بنزینی استفاده کرده بود. تابلو هم یه دفعه جرقه زده بود و کل گالن بنزینِ دستِ آقا رو به آتیش کشیده بود و شعله و بخار بنزین زده بود تو صورتش. تمام بالا تنته ش سوخته بود.

اینجا بود که فکر کردم زخم و خونریزی برای امروز کافیه. یکی از تاکسی وانت ها رو نگه داشتم و سوار شدم. فکر کنم اگه ادامه می دادم یه ساختمونی، قطاری، چیزی ... منفجر می شد.

در حال حاضر فرآیند جالبي براي من داره اتفاق مي افته: حال ندارم درس بخونم و در نتيجه با وضعيت به شدت نابسامان ميرم سر امتحان هاي سخت و همشون رو خوب ميدم. اين تو زندگي من خيلي چيز غريبيه. چون من معمولا خوب درس مي خونم و بعد ميرم با بي دقتي امتحان هام رو خراب مي کنم. امتحان هاي دانشگاه، کنکورها و...

حالا که سخت گيري هام در مورد کار، اطرافيانم، درس خوندنم و... کم شده واقعا همه چيز خيلي بهتر مي چرخه. در واقع فکر مي کنم من هيچ وقت تو عمرم به اندازه اين چند ماه گذشته شاد و خوشبخت نبوده م.

** دوستان مصاحبه علی کوچولو رو دریابید که مریم آن را در وبلاگش کشفیده است.

"تصدقت شوم؛ الهي قربانت بروم، در اين مدت کم که مبتلا به جدايي از آن نور چشم عزيز و قوت قلبم گرديدم متذکر شما هستم و صورت زيبايت در آيينه قبلم منقوش است. عزيزم، اميدوارم خداوند شما را به سلامت و خوشي در پناه خودش حفظ کند. [حال] من با هر شدتي که باشد مي گذرد ولي به حمدلله تا کنون هرچه پيش آمد خوش بوده و الان در شهر زيباي بيروت هستم. حقيقتا جاي شما خالي است. فقط براي تماشاي شهر و دريا خيلي منظره خوش دارد. صد حيف که محبوب عزيزم همراهم نيست که اين منظره عالي به دل بچسبد... ايام عمر و عزت مستدام. تصدقت. قربانت؛ روح الله" -فروردين ۱۳۱۲

شهروند امروز- شماره ۴۹- ۱۲خرداد ۱۳۸۷- ص ۵۰

از سفارت که اومدم بيرون يه نفس راحت کشيدم و رفتن سراغ پروژه بعدي. يعني رفتم دانشگاه خدمت استادم تا طلب بخشايش کنم. راستش تقريبا از هفته پيش عذاب وجدان داشت خفم مي کرد. چون هر دفعه که منو مي بينه کلي با شوق و دوق راجع به اين پروژه کوفتي حرف مي زنه. خلاصه رفتم اتاقش و تقريبا زانو زدم و گفتم: استاد منو ببخش، از من چيزي در نمياد. ما رفتني هستيم. بعد هم منتظر شدم شمشير بر فرق سرم فرود بياد. با لحن مهربوني که ازش بعيد بود گفت: واي ميستيم ببينيم تير جواب ويزات چه جوري مياد. خوشبختانه هنوز پروژه ات رو هم که تصويب نکرديم. سرم رو از بين شونه هام بالا آوردم و به قياقه زشت و پرموش نگاه کردم که با شيطنت داشت بهم نگاه مي کرد. نزديک بود بگم بابا استاد چاکريم. آخه اين قيافه ترسناک غلط انداز چيه واسه خودت درست کردي؟

** يکي از کلاس هاي آدم هاي ثروتمند جمله هايي مثل اينه که اگه يه روز از عمرم باقي باشه بايد مثلا اهرام مصر يا جنگل هاي آمازون رو ببينم. ما که از اين حرف ها بهمون نمياد فعلا. پس تصميم گرفتيم قبل از مرگمان برويم جنگل هاي اسالم خلخال رو ببينيم که فقط عکس هاش از زيبايي آدم رو ديوانه مي کنه. اين نقشه پيرو نصايح مکرر جناب مهندس سعيد و با فرمت زبل خاني توسط من، دنيا دوستم و بابام ريخته شده.

عکس های بیشتر از اسالم در بخش ادامه مطلب گذاشته شده

آدم هایی هستند که مثل منن. مادر من هیچ وقت صبح ها از خواب بلند نشده که به من صبحانه بده. کسی روز اول مدرسه با من نیومده تا مثلا سنکوب نکنم یا کسی پشت در سالن کنکور به نرده ها نچسبیده. در عوض به من یاد داده اند که باید تلاش کنم تا نتیجه بگیرم. خدا هم هیچ وقت به من بدهکار نبوده. فقط یه جاهایی بهم لطف کرده. یه دوره سعی کردم بهش تلقین کنم که به من بدهکاره ولی هیچ وقت زیر بارش نرفت. فقط بهم پوزخند زد که نتایج طبیعی کارهام رو به حساب اون میزارم. راستش بعضی وقتها فکر می کنم خدای من موجود شوخ طبعیه. یا حداقل از شوخی با من خوشش میاد.

یک زمانی بود که خودم رو در مرکز جریان های رنگین کمانی حس می کردم. اون روزها اگه بهم می گفتن قراره فردا بمیری خیلی ناراحت می شدم. چون به فرصت هایی فکر می کردم که لب پیچ فردا منتظرم ایستاده بودن و به فرصت هایی از صبح تو جیبم گذاشته بودم. اما راستش الان اگه بدونم که فردا قراره بمیرم خیلی ناراحت نمی شم. چون می دونم همه چیز به تلاش خودم بستگی داره که این خیلی هم هیجان انگیز نیست. آدم های زحمتکش زیاد هم جالب توجه نیستن. بعضی وقتها فکر می کنم کلا زندگی به زحمتش نمی ارزه. این به این معنی نیست که من زندگی رو دوست ندارم:تا هست سعی می کنم متفاوتش کنم.

می دانی باید از دنیا معجزه بخواهی تا برایت معجزه رو کنه. این هم درسی نیست که با خوندن کتاب های آنتونی رابینز یا فلانی تامکینز یاد بگیری. باید زندگی یه جایی بهت یاد داده باشه. وگرنه مثل آدمی میشی که بامزه نیست ولی هی سعی میکنه نمک بریزه. آخرش دور و بری هات بهت میگن خفه شو لطفا

امروز از يکي از مهندس هاي کُره اي راجع به اين موضوع پرسيدم. گفت که آدم هاي بي دين در کره اکثريت را تشکيل مي دهند البته مسيحيان و طرفداران کنفسيوس هم هستند. مردمان جالبي بايد باشند اين کره اي ها. کلا زندگي بدون خدا چیز سختیه

تو اين بخش جديد پسري هست که دانشجوي دکتراي مکانيک امير کبيره. خيلي باهوش، اطلاعات عمومی و تاریخی بسیار خوب، تجربه و ديد فني خيلي عالي و شوخ طبع. جديدا فهميدم که اين پسر برادر همون اشرفه. از اون موقع هر دفعه ميبينمش ياد قيافه موزمار اشرف و نگاه مبهوت و ابلهانه برادر بزرگه مي افتم! خلاصه هرچي سعي مي کنم منصف باشم نميشه، حسابي از چشمم افتاده. حالا اين وسط اينکه ايشون از چشم من بيفته يا نه خيلي اهميت نداره، ولي کاملا نشون ميده که پيش فرض ها چقدر تو قضاوت هاي من تاثير مي ذارن.