امشب بين تصويرهاي جديدم احاطه شده ام. نيلي مشتاق، نيلي با چشم هاي اميدوار، نيلي شاد، نيلي موفق، نيلي تنها، نيلي غمگين، نيلي با چين هاي صورت زودرس عميق... و اين يکي که تصويرش هنوز داغ است: نيلي اي که دلش نمي خواهد از مامان و بابا و خواهرهاش جدا شود. نيلي اي که دلش برايت تنگ مي شود. براي چشم هاي مهربانت، صداي عميقت و تصوير هميشگي ات پشت کامپيوتر آزمايشگاه احتراق که اولين چيزي بود که از پله ها ديده مي شد.

امشب به طرز غريبي ياد قصه امير کوچولوي هشتم افتاده ام. پسرکي که با ترس قصر پدرش را ترک کرد تا برود قصر خودش را بسازد و بعد برگردد و پادشاه شود. امشب ساعت ۱۲ من از سيندرلا به اميرکوچولو تبديل مي شوم. کفش هايم را برايت روي پله اول مي گذارم

       اندرزهای آذرباد مهر اسپندان

دنيا دنياي کنسروهاست. من وقت ندارم که بنشينم تمام کتاب هاي مارکس يا هگل رو بخونم تا شايد بفهمم چه خبره. اعتراف مي کنم حوصله ش رو هم ندارم. ولي يک علاقه عمومي به اين مطالب دارم و خيلي وقتها هم مي فهمم که طرفدارهاي اين فلسفه ها خودشون هم درست نمي دونن از چي دارن طرفداري مي کنند. خوب چي بهتر از یک کنسرو از انديشمنداني (متخصص هايي) که مورد تاييدند؟ آدم شايد اطلاعات کاناليزه شده بگيره ولي حداقل محدوده بحث دستش مياد.

* بعضي از اين فيلسوف ها هم خيلي جالبن. يکي از طرفداران اوليه هگل اعتقاد داشت عقايدش رو بايد به سبک کتاب مقدس و به زبان آلماني بنويسه. خوب که چي؟ مثل آدم حرفت رو بزن تحفه!

قرن ها بهشتِ همه ی آدم ها حوري های خوشگل و خونه هاي آجر طلا بوده، حالا ما از اکبر چه انتظاري داريم؟ مردي که قبلا ۲۰۰ تومن بسش بوده و حالا ميليونها تومن پول داره. غير از اينه که اکبر فوري ميره يک ماشين توپ ميخره و از فرداش براي من و امثال من کنار خيابون بوق ميزنه؟

آقاي رئيس جمهور اون موقعي که وام های n ميليوني رو بستين به شکم اين ملت و باعث شدين تورم به اين وضع بيفته، به بلايي که سر روح اين مردم مي آوردين فکر مي کردين؟ چند نفر از اين مردم عياش وقتي شيشه ماشين رو پايين مي کشن يک اکبر رو دارن مخفي مي کنن؟

من قصد ندارم حتي چرخش هاي اوليه داستان را براي شما تعريف کنم. چون هر کدوم به ارزش فيلم اضافه مي کنن. چرخش، چرخش تا آخر فيلم. فقط به پيام فيلم دقت کنين: Strangers shouldn't talk to little girls

فيلم برداري، صحنه پردازي ، فيلمنامه و... همه عالي است. از اون بهتر بازي بازيگران به خصوص دختر بچه با بازي Ellen Page (بازيگر فيلم جونو) هست که واقعا استعدادش رو به نمايش گذاشته. شايد تنها اشکال فيلم توجيه خود اين دختربچه باشه که من فعلا ازش مي گذرم. البته فيلم پر از مايه هاي ساديستيه و اگه تا حد معقولي اعصاب داريد امتحانش کنين.

ممنون از همشهری کاوه به خاطر معرفي اين فيلم

**  لینک دانلود فرمت تورنت فیلم

آيا بخشش به معني زنده کردن دوباره اون رابطه س؟ من اين طور فکر نمي کنم. آدم ها هيچ وقت فراموش نمي کنن که اين آدم خاطي تونسته به يه احمق تبديلشون کنه. براي همين هر دو طرف دست به عصا رفتار مي کنن و هر دو طرف از چيزهايي مي رنجن که قبلا اصلا مهم نبوده. ما رابطه اي مي خوایم که توش آرامش داشته باشیم. وقتي آرامش رابطه با اين وسواس ها از بين رفت، اون رابطه دیگه چه ارزشي داره؟ حالا هرچقدر دوست داری دور وصله ها رو روبان دوزی کن...

پ.ن: حالا خودمونيم زهره، خيلي خرم اگه ببخشمت!

امروز قرار بود برم تفرش، ولي به جاش موندم خونه و از صبح دارم تکليف اموالم رو روشن مي کنم. برآيند کلي دور ريختن اينه که "من همه کتاب ها و جزوه هام رو لازم دارم!". به خصوص اينکه نمي دونم حل تمرين چه درسي قراره بشم. هر کدومشون رو که ميخوام کنار بزارم قيافه چپ و چوله خودم تو ذهنم مياد که تو غربت نشسته م و دارم به خودم ميگم مي مردي اينو هم مي آوردي؟

ازش که دور شديم به نيلوفر گفتم: اين پيرمرده چش بود؟ گدا بود به نظرت؟ نيلوفر گفت:فکر نکنم خيلي تميز و مرتب بود. گفتم: باور کن ديدم دستش رو يه لحظه طرفمون گرفت. برگشتیم. نيلوفر ازش پرسيد: پدر جان مشکلي براتون پيش اومده؟ زير لب زمزمه نامفهومي کرد که مريضم، بازنشستگي و بيمه ندارم... خودم خجالت می کشيدم پولي به سمتش دراز کنم ولي کردم. يک ذره که ازش دور شديم، يه دفعه دلم ريخت. گفتم: نيلو به خدا اين گدايي بلد نبود چيزي امروز گيرش نمياد، حتما مجبور شده. اي کاش بهش بيشتر کمک کرده بودیم. بدو بدو رفتيم جاي قبلي ولي پيرمرده نبود. دوتامون ماتمون برده بود. بغضم گرفت. فقط گفتم: واي نيلوفر ديدي گدا نبود... پرسون پرسون ردش رو گرفتيم و پيداش کردیم و يه مقدار پول بهش داديم.

نمي دونم چرا برگشتنه داشتم فکر مي کردم پولي که بهش داديم زياد بود! اون برق طمع که تو چشاش درخشیده بود دلم رو سست کرده بود. فکر می کنم منتظر پیرمردی بودم که از خجالت سرش رو بالا نیاره. به نيلوفر گفتم:حالا اگه پيداش نکرده بوديم تا شب آبغوره مي گرفتم

ديروز رفتم "کافه پيانو" رو خريدم که این روزها هر روزنامه ای رو که باز مي کني يه سلام و عليکي باهاش کرده. کافه پيانو غیرقابل تحمل نيست. بدت نمي آيد تا تهش بخواني که ببيني چه ميشه. یک سری خط قرمز ها هم به طور هیجان انگیزی زیر پا گذاشته شده. با این حال صفورايش (زني که در غياب همسر راوي با لوندي وارد داستان شده) مثل اکثر روياهاي عاشقانه روشنفکران غير واقعيه. زني که مدت ها هر روز با تاپ نارنجي و بنفش دم پنجره خودنمايي مي کنه و در عين حال اندازه يک فيلسوف مي فهمه.

کافه پيانو يک تکراره ولي يک تکرار بومي شده. مثل "سمفوني مردگان" که روي پايه هاي "خشم و هياهو" ي فاکنر کلبه ساخته بود. و متاسفانه یک لحظه هم اجازه نمي دهد که فراموش کني نويسنده (يعني همان راوي) چقدر از خودش، جمله هاي طلايي اش و هولدن خوشش مي آيد.