تو ايران من به صورت ناخودآگاه دائم با حجاب، روزه، مذهب و خدا درگير بودم. اثبات درستي عقايدم و گرفتن مچ ديگران برام مهم بود. چون براي بقيه هم مهم بود. اينجا فشار اين افکار برداشته شده. باور کن امسال خیلی سعی کردم از آزادی روزه خواری م لذت ببرم، ولی فایده ای نداشت. کار نمی کرد. حتی می تونم بنفشه رو که روزه رو دوست داره درک کنم. سبکي جو رو حس ميکني؟

ديشب داشتم مطلبي رو درباره فرهنگ آمريکاي شمالي مي خوندم. تو اين دو کشور سوال درمورد مذهب، سن و ازدواج از آدم هاي غير صميمي، يک بي ادبي محسوب ميشه.

استاد هندی من علاقه داره در هر موقعيتي شباهت هاي فرهنگي ايران و هندوستان رو دربياره. ديشب داشت سر ميز سعي کرد نشون بده که هندي ها چطور با پنگول غذا ميخورند. نون رو کف دستش گذاشت و با تبحر خاصي نحوه لقمه گرفتن از کف بشقاب رو نشون داد. آلماني ها از تعجب به حال ضعف افتاده بودند. بعد استاد با اطمينان و ملاحت خاصي به من که داشتم با کارد و چنگال غدا مي خوردم گفت شما هم تو ايران همين طوري غذا مي خورين ديگه نه؟ مونده بودم چي بگم که به اوستا هم توهین نشه. فقط يه نيشخند حواله ش کردم.

حالا مگه ول مي کرد. جزو دسرها شير برنج هم بود .خانم آلماني از من پرسيد شما کدوم از اين غذا ها رو دارين؟ منم شير برنج رو هم گفتم و اينکه سرد ميخوريمش. استاد از اون ور ميز موتورش دوباره روشن شد و گفت البته تو هند ما بيشتر گرم مي خورديم. چون يخچال نبود ، مثل ايران نه؟ ديگه اينجا ما دوتا جفتمون نفسمون بند اومد. استاد متوجه شد و گفت البته پدر بزرگ هاتون رو منظورمه!
مهماني جالبي بود. سه ملت سعي داشتن برتري هاشون رو به رخ هم بکشند. وقتي تته پته هاي ناشي از ضعف زبان رو هم بهش اضافه مي کردي واقعا هيجان انگيز مي شد!

** پی نوشت:فاجعه اي در آفيس ما رخ داده است. اين آقاي هم آفيسي که سال اول دکترا ميباشد يک سال از من کوچکتره! عمق فاجعه را متوجه مي شويد؟ مي دانيد من الان چقدر بيشتر بايد تلاش کنم تا بهتر تر باشم؟

امروز که با يکي از دختر ها که پاکستانيه يک چاق سلامتي گرم به فارسي انجام دادم. اونم چند کلمه فارسي بلد بود و هي آب به آسياب ما مي ريخت. يه دفعه فهميدم و کلي با هم خنديديم.

** استادم ظهر رفت خونه و وقتی برگشت یه کیسه از گوجه فرنگی ها و فلفل های باغش رو برام آورد. به این میگن معامله پایاپای!

باور کنی یا نه من به شنیدن هر روزه صدای تو معتاد شده م.

مي خواهم بگويم يا آدم بايد از ديگران کمک نگيره يا اگه گرفت بلد باشه يک جاهايي بي چشم و رويي کنه و به طرف بگه لطفا خودت رو جمع کن. متاسفانه من از اين استعداد محرومم بنابراين تا اونجا که مي تونم سعي مي کنم از ديگران کمک بزرگ نگيرم. ولي مي دوني بعضي وقت ها آدم مجبور ميشه... مي فهمي مجبور...

پي نوشت: چرا دو دفعه س دلم مي خواد يک چيز کت و کلفت به عمه م بگم؟

شعری داشته باشند, که برای آنان نوشته شده باشد.

حتی اگر لازم باشد برای این کار

آسمان به زمین بیاید.

ریچارد براتیگان

این آهنگ رو گوش کنید (از بلاگ Letter To My Former Self)

برگشتم خونه و ديدم استادم ميل زده که من تو دفترم هستم. برگشتم دانشگاه. اين بار همه چي فرق مي کرد. انقدر صحبت کردنم روان شده بود که متعجب شده بودم. فکر مي کنم به قضيه اعتماد به نفس بر مي گرده. کافيه من اعتماد به نفسم رو از دست بدم، درجا گيرپاچ مي کنم. خوش بختانه اين ترم حل تمرين نيستم.

** امروز سر کلاس یکی از پسر ها چنان گازی به سیبش زد که فکر کردم صدای شکستن صندلیه. تنها کسی که برگشت و نگاش کرد من بودم

**امروز در جلسه معارفه گروه مکشوف شد که در حال حاضر اینجانب تنها دختر دپارتمان مکانیک می باشم (در سطح مستر و دکترا). البته رشته ی نازنین من همیشه تعداد دختراش کم بوده ولی این جوریش رو دیگه ندیده بودم. آدم همیشه یک دوست دختر تو کلاسش لازم داره.

بعد تصميم گرفتم برم وال مارت (فروشگاهي که اجناسش به علت خريد عمده، ارزونتر از جاهاي ديگه س) که ته يک خيابون خيلي طولاني بود. ما هم حس ورزشکاري گرفته بودمون که پياده تشريف ببريم. الان تمام گردنم تا لبه ي يقه به شدت سوخته. برگشتنه تصميم گرفتم با اتوبوس برگردم. حالا مشکل اين بود که شنبه ها و يه شنبه ها اتوبوس نيم ساعت به نيم ساعت ميومد. نتيجه اين شد که من 9 شب رسيدم خونه و از صابخونه تا عمه نگران شده بودند که تو کجايي. اي بابا  ما از ايران در رفتيم، گير يه عده ديگه افتاديم!

با خانم لي -صابخونه- هم روابطمون به شدت خوبه. به خصوص از امروز صبح که باتري قلمیه ساعتش رو براش انداختم! معتقده که من خيلي قشنگ هستم. هرچي بهش ميگم بابا من انقدر احساس خوشگلي مي کنم که مي ترسم عکس بگيرم کوتاه نمياد. فکر کنم اين بيچاره ها تو کُره دلشون زده شده. به هر حال اميدوارم اين نظراتش به چشم خواهري باشه.

پراياوراتا -هم خونه هندي من- هم امروز اومد. به طرز عجيبي اصرار دارم که اسمش رو کامل بگم (همه بهش ميگن پت). کلي هم تمرين کرده م. علتش اينه که خودم خيلي حرصم ميگيره اينا اسمم رو مخفف کنن. ماشالله اسم من هم که جون اينا رو درمياره! به هرحال تنها کساني حق دارند اسم من رو مخفف کنن که کارشون از روي محبت باشه نه تنبلي، بله گير داده م! خدا رو چه ديدي يه وقت ديدي داماد مادر ما هم هندي شد! هرچند طبق آماري که روز اول خانم لي دادند ايشان امسال در هند نامزد کرده اند.

از صبح دلم ميخواد با يکي يه دعواي حسابي بکنم ولي متاسفانه هيچ کي دم پرم نيست. با صابخونه هم که نميشه دعوا کرد!

خونه ي جديدم حتي از عکسش هم قشنگتره. حياطش به يک محوطه پر درخت مي رسه که خرگوش و آهو داره و همین طور یک نهر. يک تراس دلچسب و فضاي داخلي دوست داشتني. در واقع کل شهر خيلي سر سبز، قشنگ و زنده س (البته مي گن زمستون که اومد يه چيزهاي جديدي معلوم ميشه!). من ۴ تا هم خونه اي دارم. دو تا دختر و دو پسر. نازنين متولد ۵۹ ئه و دندون پزشکي مي خونه. از شانس من هم سرويسي دبيرستانم از کار درومد. خيلي مهربون و دوست داشتنيه و والدينش تورنتو هستن. جنيفر کاناداييه و فوق ليسانس بيولوژي مي خونه. پِراياوِراتا هنديه و داره دکتراي رياضي اش رو تموم مي کنه. خيلي لاغر و آرومه و به همه کمک مي کنه. يه پسر ديگه هم هس که هنوز نديدمش. من، نازنين و پِراياوِراتا طبقه بالا هستيم و دو نفر ديگه زير زمين. صاحب خونه -خانم لي- کره ايه. ۶۴ سالشه و تو اکثر شهرهاي کانادا خونه داره و اجاره شون ميده. هر هفته هم توي يکيشون ميخوابه. به نظر مهربون مياد و فعلا ميگه که از خنده ي من خيلي خوشش اومده!

تو اين خونه همه مثل مرغ ساعت ۱۰ مي خوابن(البته غبر من و جنيفر). فردا و پس فردا تصميم دارم که برم شهر رو شناسايي کنم.
پايان دو هفته زندگي فانتزي... زندگي واقعي شروع مي شود

با عمه م که راجع به اين موضوع صحبت کردم منظورم رو اشتباه فهميد و فکر کرد مي گم چرا ايراني هاي کانادا پرچم ايران رو آويزون نمی کنند با اين حال نتيجه نکته جالبي شد. گفت که ما اينجا نمي دونيم کدوم پرچم رو بايد آويزون کنيم. با آرم شير و خورشيد آويرون کنيم مي گن سلطنت طلبيم و اگه با آرم الله آويزون کنيم مي گن... ديدم اي بابا اين بيچاره ها هم يه جور ديگه اينجا گرفتارن!

همه اينا رو گفتم که بگم نه اينکه ما واسه قمار رفته باشيم نياگاراها...نه...کازينوها خيلي جالب بودند.اکسيژن و هواي خنک تمام مدت از سقف دميده ميشه تا خواب از سر قماربازها بپره. دسته زيادي از ميزها به بازي ۲۱ و بقيه بازي هاي کارتي اختصاص داره. عده اي هم با تمرکز ميشينن پاي دستگاها تا تصاويرشون جور شه. در همون سالن کازينو معمولا اجراي هاي زنده راک و پاپ انجام ميشه و مردم مي رقصند يا چيزي مي خورند. کارمندان ميزها به شدت خوش اخلاقند و در کنار قماربازها، سالن پر از آدم هايي هس که براي لاس زدن آمده اند. مشروب مجاني هم در کنار ميزها سرو ميشه (من هنوز منطق اين کار رو نفهميده م).جالب تر از همه اینه که این سیستم دولتیه و عوایدش خرج ملت میشه

با اين حال کافيه يه ذره خودتو گم کني و جلوي خودتو نگيري تا کل پولت هوا بره. ما که استعداد خاصي از خودمون نشون نداديم. همون بهتر که من دور و بر کازينو نگردم، مگه اينکه ترفندهاي فيلم 21 رو قبلش ياد گرفته باشم!

۲- تو هواپيما مردي کنارم نشسته بود که مي خواست از لندن به شيکاگو بره. موقع پياده شدن با من راه افتاده بود که راه رو پيدا کنه (ظاهرا هميشه از آمستردام ميرفته)خنده م گرفته بود که چه جوري کوري عصا کشه کوري دگر مي شود.

۳- با وجود اينکه من تو ايران از هر فرصتي براي کشف حجاب استفاده مي کردم ولي موقع رفتن دچار اينرسي عجيبي نسبت به حجاب شده بودم. ولي تجربه ي جالبي بود و هيچ مشکلي برام پيش نيومد. فکر کنم علتش اين بود که اصلا براي کسي مهم نبود که تو حجاب داري يا نه.

۴- ماه ها بود که مي شنيدم تو فرودگاه لندن خيلي بد برخورد مي کنند ولي پرسنل به قدري مهربان و مودب بودن که تعجب کردم

۵- تو مسير دوم (لندن –تورنتو) کنارم يه خانم 38 ساله پليس نشسته بود. اگه خودش نگفته بود فکر مي کردم 5-24 سالشه. البته ايشان يه خانم لعبت وار ديگه رو هم به عنوان دوستش بهم معرفي کرد که بعدا فهميدم سه تا بچه داره! اين طرفم هم پيرزني نشسته بود تو همه چي مشروب مي ريخت و اسم شوهرش جان بود. فکر کنم اين جان بدبخت تا آخر سفر رواني شد از بس اين زن گفت:جان ..اين... جان...اون

۶- هم وطن عزيزم که حال مي کني که ايران اير اجازه مي ده 20 کيلو (10 کيلو در هر چمدان) بيشتر بار ببري، دقت داري که خودت هم بايد بتوني اين چمدون رو بلند کني؟

۷- تو فرودگاه تورنتو باربر عربي اومد طرفم و گفت ميخواي کمکت کنم؟ بعد پرسيد تو عربي؟ گفتم نه. گفت قيافه ت به عرب ها شبيهه. گفتم ايراني ام. گفت نزديکه به عرب. يه دفعه خواستم بگم عرب جد و آبادته! بعد کلي از اين حس ناسيوناليستي خودم خنده م گرفت. به هرحال جهان سومي جهان سوميه. وقتي رسيديم به يه صف بلند براي رد شدن از گيت، ازش پرسيدم نبايد بريم ته صف؟ خنده موذيانه اي کرد که دنبالم بيا. و از کنار نفر سوم خودمون رو تو صف جا کرديم.

۸- مستاجر عمه م –نصيب- تو فرودگاه اومد دنبالم (عمه م امتحان داشت). نصيب لبنانيه و فکر کنم 22-23 سالشه و در واترلو مکاترونيک مي خونه. ظاهرا فارغ التحصيلان واترلو مثل شريفي هاي خودمون مي مونن و فکر مي کنن جاي خاصي از آسمون پاره شده و به همين دليل همه چيزشون بهتره! به هرحال پسر خوبي بود و خيلي کمک کرد. حتي تعارف کرد با موبايلش به ايران زنگ بزنم و بعد هم لپتاپش رو در اختيارم گذاشت. وقتي پشت ماشين هايي که بد رانندگي مي کردند مي افتاد مرتب مي گفت ببين اين يه دختر چينيه! جالبه که واقعا هم بود.

۹- عمه م سه تا سگ داره که خونه رو قرق کرده ن. شما تو اين خونه يک لحظه از دست سگ ها در امان نيستين.حتي توقع دارن تو رختخواب شما هم تشريف بياورند. شب اول قبل از رسيدن عمه م من روي تخت خوابم برده بود. با اومدن عمه م سگ ها پريدن رو من که خواب بودم و شروع کردن به ليسيدن.همچين از خواب پريدم که فکر کنم تا چند دقيقه فقط داشتم هذيون مي گفتم که واي .. عمه...سگ...پنجول...با اين حال الان باهاشون دوس شده م. سگ ها واقعا موجودات جالبين. به هرحال هيچ وقت فکر نمي کردم به يه سگ بگم دخترم!