نکته جالب اينجاست که من مطمئنم اگر هم خانه ايه ايراني داشتم حتما دچار مشکل مي شدم و اين موضوع قابل تاملي است. کلا دخترها و پسرهاي ايراني در خارج از کشور در مورد هم دست به عصا رفتار مي کنند. اين درحالي است که هر دوي اين گروه با خارجي ها رفتار کاملا دوستانه و خارجي واري دارند و درمورد رفتار جنس مخالف خارجي خود عموما زياد دچار توهم نمي شوند. ولي به هم که مي رسيم... ها...تمام توهم ها رو مي آيد.**

شايد علتش اين باشد که هر دو طرف در حين اين برخوردها به فضاي ايرانشان بر مي گردند. یک علت دیگرش هم این است که امکان ازدواج برای دو هم وطن بیشتر است. به هرحال اين واقعيتي است دوست من، که اگر من بلافاصله بعد از آشنايي با يک پسر ايراني خيلي دوستانه برخورد کنم، ايشان به دوستشان خواهند گفت (ايجاد شايعه کلا در هر گروه کوچکي قوي است) اين دختره تو کار منه. البته ورژن ديگه اش مي تواند "اين دختر ... رو ديدي؟" باشد.

* فکر مي کنم اگه ما جلوي چشمش بميريم هم اين کوفت گرفته به روي خودش نياورد. اشتباه نکنيد اين به عدم جذابيت دختران خانه بر نمي گردد. چون جنيفر که براي خودش لعبتي است، نازنين بلوند و فرشته صورت است و من هم که بنفشه ي آفريقايي هستم
** نازنين که دندانپزشکي ميخواند و 7 سال است که مهاجرت کرده مي گفت که او اين مشکل را حتي با مريض هاي ايراني اش هم دارد. عين جمله اش اين است: با مريض خارجي کلي شوخي ميکنم، دست به سر و گوشش مي کشم ولي ايراني که مي شود همه چي کاملا برام متفاوت مي شه. براي هر دست زدن به صورتش توضيح مي دم که خوب الان صورتتون رو بايد پاک کنم يا...

یک دلیل دیگر این پیله اختیاری، امنیت فرآیندها در اینجاست. یعنی آنقدر شما در زندگیتان (درس، کار و...) توسط جامعه حمایت می شوید که به یه آرامش نسبی می رسید. در ایران ما دائم احساس خطر می کنیم از تغییر وضعیت، در نتیجه سعی می کنیم خودمان را به انواع اطلاعات و توانایی ها مجهز کنیم. در کانادا به نظر می رسد که برای اکثر افراد فقط فیلد کاری خودشان مهم است.

این طوری می شود که یک روز فک و فامیلتان را می بینید که از خارج تشریف آورده اند و دهانشان را که باز می کنند فقط دلتان می خواهد بهشان بگویید: تو اون خراب شده کله ات را فریز کرده اند؟

اينجا هوا به ۴ درجه سانتيگراد رسيده. دمايي که ما در وطنمان بهش مي گفتيم زمستان. خانم لي –صابخونه- رفته آمريکا و فراموش کرده کولر رو خاموش کنه. در نتيجه خونه مثل يخچاله و ما مثل ارواح سرگردان با پتو  تردد مي کنيم. صبح ها در حالي که قطعه هاي يخ رو درونم احساس مي کنم از زير دو تا پتوم درميام. تجهيزات ايمني (شامل جوراب، بلوزهاي اضافي و...) رو از خودم باز مي کنم و بعد هر چه قدر مي تونم لباس تنم مي کنم و ميرم بيرون. دم در بر مي گردم و شال گردنم رو هم بر مي دارم. اولين کسي که بيرون خونه مي بينم مرد همسايه است که با تي شرت دارد چمن هاي خانه اش را مي زند. وارد خيابون که ميشم چند تا زن رو مي بينم که با لباس معولي دارند مي دوند. کم کم مردم بيشتر مي شن و اکثرا به من و شال گردن قرمز اکليليم لبخند مي زنند. نزديک دانشگاه که ميشم کم کم از رو ميرم و شال گردن رو ميزارم توي کيفم. البته اين مردم هم حق دارند. وقتي تو زمستون دما به -20 درجه برسه منطقي نيست هر چي که دارند تو 4 درجه بپوشند.

يا مثلا اکثر هندي ها "ش" را نمي توانند خوب تلفظ کنند. بنابراين “tion” را در اکثر جاها "س" تلفظ ميکنند. مثلاmotion می شود "موسن". من روز هاي اول نصف حرف هاي استادم –که هندي است- رو نمي فهميدم. البته از حق نگذریم من یک استاد آلمانی و یک استاد آفریقایی دارم که هر دو عالی صحبت میکنند.

*** پی نوشت:
1- فکر مي کنم همه آدم ها به همچين دوره هاي تنهايي نياز دارند. دوره اي که دوستي نباشه تا از دست خودت بهش پناه ببري. تو اين جور تنهايي آدم کاملا با نقص ها و قوت هاي شخصيتش آشنا ميشه. چون از هر طرف بخواي قضيه رو دور بزني باز هم به خودت مي خوري. به هرحال من در تمام عمرم هیچ وقت به اندازه حالا از تصمیمی که گرفته م راضی نبوده م.

۲- دلتنگي براي خانواده، کم کم براي آدم يک چيز جانبي مي شود. هميشه اون کنار هست ولي اذيت نمي کنه. با اين حال يک وقتهايي مي شود که تو، تو صندلي عقب ماشين خانواده دوستت نشسته اي و نماي روبرويت مادر دوستت است که از صندلي جلو برگشته و دارد با محبت با تو و دوستت صحبت ميکند. اين جور وقتها آدم دلش يک دفعه خيلي براي مامانش تنگ مي شود

متروي تورنتو عمر زيادي دارد وبه نظر مي رسه که از همان زمان ساخت هم ديگر قطارهاش رو عوض نکرده اند. بدون تهويه مناسب و با ظاهر داغون قطارها. خدا وکيلي با خط يک متروي تهران از لحاظ ظاهري اصلا قابل مقايسه نيست، از نظر زمان بندي رو نمي دونم. به هر حال هر دويشان "يک صداي خانم" دارند که ايستگاه بعدي رو اعلام مي کنه.

تصور ديگري که من از کانادا داشتم اين بود که ايستادن در اتوبوس ها ممنوع است. اين تصور وقتي در اتوبوس خيابان يانگ به حالت ايستاده داشتم کمپوت مي شدم و راننده فرياد زد"اون عقبي ها برين تو تر تا بقيه هم سوار شن" کاملا ثابت شد. در ضمن ديالوگ هايي مثل "اون زن پيره ی خيکي رو ديدي که چه جوري به ما گفت اينقدر سرو صدا نکنين" همچنان از جوانان شنيده مي شه.

افراد ديگري که شما در شهرهاي مختلف کانادا باهاشون برخورد مي کنين مبلغان مذهبي مسيحی هستند که درصد زياديشون هم خارجين. ديروز در يکي از اين مسيرها يک جوان فيليپيني به شدت سعي کرد من رو به مسيحيت هدايت کنه. تلاش واقعا تحسين برانگيزي بود

اين باعث مي شود خيلي وقتها زن های ميانسال يا حتي پيري را ببيني که هنوز فکر ميکنند مي توانند با لوندي، لبخند يا لوس بازي  کارشان را پيش ببرند. يا اينکه هنوز انتظار دارند آدم هاي ديگر به خصوص آقايان با رضايت برايشان خدمات مختلف انجام دهند. نتيجه بيشتر از آنکه مضحک به نظر برسد غم انگيز است. مثل درباز کني که هي بپيچونيش و دري باز نشود.
فکر مي کنم اين زن روزي که باور کند که واقعا پير شده حتما مي شکنه.

خانم لي از ذوق داشت خفه مي شد. هي ابراز مي کرد که چقدر خوبه که ما يه مهندس مکانيک اينجا داريم! مي خواستم براش توضيح بدم که ما در ايران براي اين منظور متخصصاني داريم که بهشون مي گيم تخليه چاه و لوله بازکني و معمولا یک شماره تلفن هم دنباله ش ذکر میکنیم. به هرحال من از ديروز در منزل مورد تکريم ويژه اي قرار گرفته م. به خانم لي هم گفته ام هر مشکلي که با هر توالتي داشت اصلا رو دربايستي نکنه. به هرحال آدم بايد اخلاق حرفه اي داشته باشه.