خانم لي -صابخونه- امشب ما رو به صرف شام کريسمس دعوت کرد و اکنون همه ي همخونه اي هاي من، سير و راضي در اتاق هاشون مستقر شده اند. من هم مثل يک شير خوشحال دارم تو اتاقم مي پلکم و هراز گاهي به بيرون نگاه مي کنم که سفيد و برفيه و جلوي خانه ي ما دايره اي روي برف ها وجود داره که دو خط ازش بيرون زده. اين اثريه که من هر روز صبح هنگام خوردن زمين در اين ناحيه از خودم برجاي ميزارم. لعنتي مثل مثلث برمودا مي مونه: هر دفعه...

امروز ناهار خودم رو به رستوران دانشگاه دعوت کردم. کمي بعد سه تا از استادهاي دانشگاه اومدن و ميز پشتي من نشستن. اينقدر اين سه نفر مرتب و منظم بودند و اينقدر جا افتاده، باشخصيت و متين به نظر مي رسيدند که سعي کردم حتی گازهايي که به همبرگرم مي زدم رو کنترل کنم. فکر مي کنيد موضوع صحبت آقايان چي بود؟ جذابيت شديدشون براي خانم هاي بخششون! پناه بر خدا... اونم با چه کلماتي...

مسئله اهميت است. اگر آدم براي کسي اهميت داشته باشد، آن طرف سريع اسمش را ياد مي گيرد. و اگر نه چه اهميتي دارد که مثلا فلان کسک بداند که تو جاني يا باربارا يا جوانا يا ام کلثوم؟ خيلي هاشان همين اسم هاي مخفف را هم سريع فراموش مي کنند. يعني آدم بيايد براي راحتي يک مشت آدم بي اهميت ( که به تو هم اینقدر اهمیت نمی دهند که اسمت را درست تلفظ کنند) اسمش را که همه ي عمرش باهاش زندگي کرده عوض کنه يا مخففي که افرادي که دوستش داشته اند ازش استفاده مي کردند رو بندازه تو دست و پاي مردم که چي؟ 

* البته این کار بین چینی ها و هندی ها هم متداول است

بعد يک روز با صداي لرزان مي گويي برايم از کاج بگو. من يه نگاهي به عکس سيب که به ديوار اتاقم آويزان کرده ام مي اندازم و بهت مي گويم کاج درختي است که دوست بچه گي آدم مي شود. تو مي گويي که من خيلي با شعورم که قدر کاج ها را مي دانم. بعد کم کم بوي کاج همه فکرمان را مي گيرد. يک روز مي گويي کاج از سيب بهتر هست اين را مي دانستي؟ بهت مي گويم آره. و هم زمان با يک دست عکس سيب را از ديوار اتاقم جدا مي کنم و آرام هلش مي دهم زير تختم.

و يک روز مي رسد که برايم از تئوري کاج ها مي گويي و اين که سيب هاي توي پاکت همه توهمند. و من هي به حرفهايت فکر مي کنم و هي عکس قاب زير تخت کم رنگ تر مي شود. و من هي باور مي کنم که کاج از هر چيز ديگري کاج ترست. و يک روز مي رسد که شروع مي کني که سيب...سيبا داري؟ شماره اش را بده تا قيمت قاب عکس سيب را برايت به حساب بريزم... و تو کم کم در سرزمين کاج ها گم مي شوي...

و بعدها يک روز مي رسد که چشمم را باز مي کنم و مي بينم که يک پاکت قهوه اي کنار بالشم هست و بوي سيب اتاق را پر کرده. سيب را دستم مي گيرم و مي دوم دم مرز آتشين تا نشانت دهم که پاکت هاي قهوه اي هستند که توش سيب باشد. و تو آنجا ايستاده اي با يک پاکت قهوه اي و چشمان پر از اشک. جلو مي آيي و جلو مي آيم و مرز آتشين هردويمان را فرسنگ ها به عقب پرتاب مي کند
 

روز اولي که داشتم از توالت خونه ي عمه م استفاده مي کردم، دستم ناخودآگاه به سمت آبپاش کوچک سفيدي رفت که عمه م فقط کم مونده بود بهش روبان بزنه. در حين اين صحنه ي آهسته فکرم به کار افتاد. به خودم گفتم مگه تو نمي خواي اينجا زندگي کني؟ مگه نيومدي که بموني؟ تا کي مي خواي زندگي سِرُمي داشته باشي؟ و در آن روز بود که من تصوير هر گونه آبپاش و آفتابه رو از زندگي خودم محو کردم. (خواهش مي کنم سوال فني نپرسيد... اين مسئله ي فلسفي اي است که هرکسي بايد خودش اون رو حل کنه)

اين چند روز اينقدر نظرات آفتابه اي و شلنگي خونده م که ديشب خواب ديدم رفته م خونه مون و با لذت دارم به شلنگ توالت خونه مون نگاه مي کنم. مي خواستم در رو ببندم که مامانم گفت نيلي جان توالت خرابه! دادم درومد که شما تو اين يه سالي که من نبودم نمي تونستين اين توالت رو تعمير کنين؟ (تو خواب يادم نبود که تعميرش کرديم) خلاصه باز هم توالت فرنگي و دستمال توالت... مثل اينکه تصوير رو اینقدر محو کرده م که حتي تو خواب هم ديگه نصيب نمي شه

* پست هاي آفتابه اي: یک بررسی بهداشتی- روانی و 1، 2 ، 3  ،4   (بقیه رو یادم نمیاد کجاها خوندم. لطفا هرکی نوشته بگه لینکش رو بزارم)+ اولین مشکل آفتابه ای (ناصرالدین شاه) + تاریخچه ی  آفتابه

خداي من خداي شوخيه. هميشه من رو ميزاره سر دو راهي تصميم. وقتي که راه آرزو هم بازه و ميگه انتخاب کن ولي تبعاتش رو هم بپذير. جايي که به صورت مشخص قدم اول رو براي رسيدن به آرزو بايد خودم بردارم. مشتري عزيز جنس فروخته شده وبال گردن شماست. متشکرم

يکي از جاهاي مورد علاقه من در شهرمان، يکي از فروشگاه های زنجیره ای به نام loblaws ئه. از انواع خوراکي ها (به خصوص نون ها) و اجناس تا رنگ بندي ها و بسته بندي ها براي من جالبند. دکراسيونش پر از رنگ هاي گرمه و دکتر داروخانه اش مرد چاق خوش رويي است که من رو ياد دوست بابام مي اندازه... و راستش بیشتر از همه عاشق آهنگ هايي م که مسئول اين فروشگاه با دقت زياد انتخاب کرده و پخش مي کنه.

فکر کنم بارها گفته باشم که آمدن به کانادا يکي از تصميم هايي بوده که خيلي ازش راضيم. با اين حال همين فروشگاه دوست داشتني يکي از جاهاي معدوديه که باعث ميشه هر چند روز يه بار تصوير خوشبختي آينده من ترک بر دارد. هر بار که در صف صندوق مي ايستم و خانواده هاي مهاجر رو مي بينم که جلوتر از من ايستاده اند. هر بار که قيافه هاي پدر مادرهاشان را مي بينم که غمگين نيست ولي خوشبخت هم نيست. لغت درست ترش شايد کسل باشه يا گس، مثل بوي غذايي که تو خونه مونده باشه. هر بار مثل اينه که خودم رو می بینم که دارم بچه م رو دنبال خودم مي کشم و آماده م که غذام بسوزه يا کيسه ميوه هام پاره بشه تا تو دلم لعنت را به سر تا پاي دنيا بکشم. اين تصوير هر بار تو راه برگشت، آوازهاي شادمانه مغز من رو ساکت مي کنه.

* دارم محسن نامجو رو کشف می کنم. چطور این همه مدت ندیده بودمش؟ ممنونم نیلوفر
   آهنگ دهه شصت

بله اين بچه بدون ازدواج بوجود آمده.* مادرش تصميم گرفته رابطه اي داشته باشد که به خودش مربوط است. شايد بگويي مادر اشتباه کرده و بايد تقاصش را بدهد. حواست هست اين تقاص مادام العمر است؟ به اينکه بچه هم بايد تقاص بدهد؟ اين تقاص نتيجه منطقي طبيعت نيست و تقاص گناهي است که در سيستم اخلاقي تعريف شده. و مجازاتش هم بوسيله همون سيستمه. تو براي آن عدس حق زندگي قائلي ولي براي کودکي که از اون عدس بوجود مياد و مادرش، حق خوشبختي قائل نيستي. چه کسي بي رحم تره؟

خوشبختانه من هنوز به اين وضعيت نیافتاده م. فقط دو تا مطلب رو توي دو تا وبلاگ خوانده ام. از دو زن که یکی نوشته هيچ احساسي نداشته از انداختن بچه و آن یکی براي ترمه اش –دختر آينده ش- غمگين است.(فکر مي کنم دومي ازدواج کرده ) مي داني ترمه ات مي توانست موهاي قشنگي داشته باشد. مي توانست دلت را ببرد. ولي يادت نرود ترمه ات به شرطي اين طوري بود که تو قاب عکس درست تعريفش مي کردند. قاب عکسي که تو از بودن ترمه توش خوشحال باشي. ترمه ات مي تونست زشت باشه، دماغو باشه يا رواني.* ترمه ات مي تونست سيگاري و فراري باشه. اصلا ترمه ات مي تونست "نويد" باشه و به جرم قتل يکي بره زندان. يا هر روز براي پول موادش بزندت... نگاه کن ترمه ت هنوز همون عدسه...

* فرض کنیم باباش ول نکنه بره و اصطلاحا جوانمرد باشه. عکس تو قاب رو با يه عروس شکم گنده يا يه ماه عسل با بچه اي که کنار پات وق مي زنه عوض کن

* می تواند نتیجه ازدواج هم باشه: به نظر من هيچ چيزي ناهنجارتر از پدر و مادر ميانسال با دو بچه 17-18 ساله و يه نوزاد 2 ماهه نيست

* اشتباه نشود به نظر من هر حسي حتي اگه ذاتي هم نباشه ارزشمنده. من بچه گي هام چکمه اي داشتم به اسم ژيژو. اين چکمه از همون روزي که تصادفي اسم پيدا کرد براي من از بقيه چکمه ها متفاوت شد. روزي که اومدم خونه و ديدم مامانم لاشه اش رو دور انداخته، به اندازه مادري که بچه ش رو ازش بگيرند غصه خوردم.

*یک بجث وبلاگی در باره این موضوع(ممنون از ماژنتا)

از اونجايي که يک مقدار ديالوگ هاي طنز هم داشت تا قسمتي از فيلم همه ما داشتيم مي خنديديم: منِ ايراني به فيلم و هندي ها به ديالوگ ها. ولي از يه جايي متوجه شدم نخير قضيه جدي است. بحث شديدي بين تماشاگران –که همگي داراي مدارک تحصيلي عاليه بودند-  درباب سرنوشت قهرمان داستان و رفتارهاي زشت او درگرفت که ديدني بود. در اين جا بود که باورم شد اين فيلم هاي هندي  واقعا تو زندگي هندي ها تعريف شده اند.

دارم جديدا به اين نتيجه مي رسم که اصلا فلسفه ي همه ي "کم پوشيدن" هاي خانم ها به همان قضيه "بکش و خوشگلم کن" بر مي گرده. ايراني و کانادايي هم نداره. هیچ ربطی هم به تطبیق با شرایط آب و هوایی نداره. آخه موجود! تو سرماي -10 درجه، تو چطوري با يه ژاکت و يه جوراب شلواري اومدي بيرون؟

ديروز نازنين- دوست هم خونه م-  برام توضيح داد که که در شرايط آفتابي هورموني در مغز ترشح مي شود که رابطه مستقيم با نشاط، سرحالي و عدم خواب آلودگي داره. و اين هورمون مقدارش در شرايط ابري و نيمه تاريک کم ميشه. اين توجيه به نظرم کاملا منطقي مي رسه. فقط سوالي که باقي مي مونه اينه که چرا در طي قرون متمادي اين هوا شاعرانه، عاشقانه و دوست داشتني تعريف شده؟ چطور این همه آدم از این هوا لذت می برند؟

خانم لي که مسيحي سفت و سختي هست شروع کرد که غير ممکنه جد ما ميمون بوده باشه چون انجيل چيز ديگه اي گفته. براش توضيح دادم که مومناني که به تئوري داروين معتقدند مي گويند که خدا اين روند تکامل رو بر دنيا اعمال کرده و داستان آدم و حوا يه جور استعاره س. به علاوه شواهد علمي تئوري داروين وجود داره. و اينکه خود داروين به خدا معتقد بوده. گفت يه چيزي رو من نمي فهمم. خدا کامل ترين موجوده و کارهاش بي نقصه. چرا از اول نبايد انسان رو کامل ايجاد کنه؟

ديدم والله راست مي گويد طفلک... تئوری داروین اساسا با مذهب در تضاده.

پی نوشت: اگه جديدا خودت رو با چيزهايي مثل تله پاتي و حس مشترک گول زده اي که واقعا بهتره بري يه فکري به حال خودت بکني!

اگه شما شروع کنيد و برايش توضيح دهيد که به آدمي که قدر تو رو نمي فهمه مهرباني نکن کاملا اشتباه کرده ايد. حتي اگر توجيهتان اين باشد که: اگه تو براي همسايه ات غذا ببري و اون بخوره و بگه حالم به هم خورد و تو باز هم هر روز براش غذا ببري به خودت توهين کردي. انسان بايد انسانيت کنه ولي قبل هر چيز بايد به خودش احترام بزاره.

به جاي اين حرف ها يه نگاه به صورت و چشم هاي مهربانش بندازيد. اين آدم نيامده تا شما بهش ثابت کنيد اشتباه کرده. اين آدم يک قديس هم نيست: وگرنه نمي آمد از نامهرباني ديگران شکايت کنه. اين آدم آمده تا بشنوه يک فرشته اس. اگه اين حماقت رو بکنيد و براش واقعيت را توضيح بديد، در نهايت تصوير يک آدم کينه اي رو از خودتون به نمايش گذاشته ايد

امروز متوجه شده م که برخلاف اون چيزي که فکر مي کنم حالا حالا ها جا داره تا رسم زندگي رو ياد بگيرم