خلاصه ديروز چادر رو به کمر بستم و يک فروند سوپ جوی فرد اعلا بار گذاشتم. وسط پخت و پز دوستم مهزاد زنگ زد و وقتي از اين فتح خيبر مطلع شد سعي کرد روش پختمان خودش را برایم توضيح بدهد. بعد هم طرز پخت خورشت قرمه سبزي را در دو فرمت رژيمي و معمولي کاملا تشريح کرد. بهش گفتم مهزاد آخرين چيزي که در همه ي عمرم مي تونستم تصور کنم اين بود که ما دو تا موجودِ بي خيالِ از زير کار درو، يک روز از اين فاصله با هم تلفني صحبت کنيم و دستور غذا پختنمان را با هم مقايسه کنيم و به هم پز بدهيم. گفت: ولي من مطمئن بودم که ما حتما در مورد غذا با هم حرف مي زنيم. *

پ.ن:
* نزديک علم و صنعت رستوران قزميتي بود به نام قريشي که احتمالا نام ما را در ليست اموالش ثبت کرده بود
**  سوپمان بسي عالي شد
*** کويريات را دريابيد که در تنبل خانه ی شاه عباسی اش کولاک مي کند.

راستش فکرش را هم نمی کردم که همان موقع اتفاق افتاده باشد...

ديگر براي تسليت فرستادن در روزنامه هم دير شده است.

 آدم در اين چيزهاي اجتماعي تحميلي دچار يک پارادوکس بي راه حل مي شود. چون این چیزها به سرعت به "نماد چیزهای حساس" تبدیل می شوند. مثلا در مورد روز ولنتاین، اگر به طرف نظر واقعی ات را بگويي ممکن است ناراحتش کني، چون شايد براي او اين روز مهم باشه و این حرف تو نشانه ی عدم محبت تعبیر شود یا به شدت توی ذوقش بزند. اگر هم نگويي خودت رفتارت به دلت نمي چسبد. با مزه ترش اين مي شود که براي هيچ کدامتان اين روز مهم نباشه و هر دوتان نمايش بازي کنيد. و از آن با مزه تر اثر محيط است که باعث مي شود يه لحظاتي در بين همه ي اين فکرها، "توی منتقدِ اين روز" فکر کني به اينکه طرفت روز ولنتاين چه برنامه اي مي تواند برايت داشته باشد؟

پي نوشت:
* این هم نکته ای است که کلا بعضي از آدم ها براي خون و تبر و شمشير آفريده شده اند تا محبت کردن

* اين جمله را اين چند روزه به شدت مي شنوم که  " ولنتاين چيز مسخره ايه ولي..." من فکر می کنم اين تیپ جمله ها نشانه ي واضح تناقض ذهنی و عدم چسبش فرهنگی ولنتاين برای ما ایرانی هاست. موافق هم نيستم که اين جمله ها پز روشنفکريه، چون به نظر من خود ولنتاين ذاتا پز آلوده.

* امروز مراقب امتحان ميان ترم کودکانم(بچه های کلاسی که حل تمرینشان هستم) بودم. خاک بر سر همه شان بکنند... يک مشت بي عرضه...  يکي شان حتي تلاش نکرد تقلب بکنه. حتي اونهايي که برگه ي سفيد دادند

پ.ن: سال هاست تو سر خودمون مي زنيم که کشورمان تعطيلي زياد دارد. حالا بياييد ايران رو مثلا با کانادا مقايسه کنيد. تعطيلات کريسمس به اندازه ي تعطيلات سال نوي ماست. هر هفته دو روز تعطيلي دارد که مي شود حدود 50 روز تعطيلي اضافي. يک هفته به عنوان ريدينگ ويک تعطيلي دارند و يک هفته قبل از عيد ما. چندين عيد و تعطيلي ديگه هم در سال دارند. پيدا کنيم پرتقال فروش را...

۲- ندا شاید تشخیص نداده باشی ولی من ایده ی زبان وبلاگی تو رو تو این پست بومی سازی کرده ام...

دبيرستان که تموم شد گمش کردم. امروز تصادفا تو فيس بوک ديدمش. خيلي دقت کردم تا شناختمش. عکس دختري که خودش رو رنگ کرده بود و با ژست لوسي- از همونايي که بهش مي خنديديم- تو دوربين زل زده بود. اينکه مي گم رنگ يعني دقيقا رنگ نه آرايش قشنگ. بدترش اين بود که ژستش خيلي ناشيانه بود. مثل دختر بچه هايي که آرزو دارند شبيه دختر خوشتيپ همسايه بشوند. دلم يه کم گرفت. يه جورايي آدم دلش مي خواهد اگه رفيق کار درستش خواست قرتي بشود حداقل تا 25 سالگي موفق شده باشد. اصلا مي داني همين که يه آدم اين عکس رو بزاره به عنوان عکس فيس بوکش يعني خيلي چيزها عوض شده. فقط مانده م که چه بلايي سر اون شانه هاي قوي آورده...

زندگيم پر از تصوير است. زندگي تصوير سينا –هم آفيسيم- است براي ۸-۱۰ ساعت که هراز گاهي سرش را مي چرخاند و حرفي با هم مي زنيم. زندگي پيرمرد کوچک و سيه چرده اي است که در را باز مي کند و براي بار n ام مي گويد "?hello, how is every thing today" : اين استادم بود. زندگي صفحه ي MATLAB است و کتاب هاي piezoelectric. زندگي تخته وايت برد آفيس ماست. زندگي راه دانشگاه تا خانه است با پاهاي تا زانو در برف. زندگي لبخند مهربانانه آدم هايي است که از روبرو مي آيند. زندگي زمان سنج تردميل سالن ورزش دانشگاه است . زندگي کتابخانه است با شوق لحظه اي دردناک  ياد گرفتن و لمس کاغذ. زندگي اتاق صورتي من است. زندگي ميز آشپزخانه است با نازنين هم خانه ايم. زندگي گوزن هاي وحشي است که به بيشه پشت خانه ي ما مي آيند. زندگي خانم لي است که مي گويد: you look beautiful today. و بعضي وقتها مي گويد در را يادت رفته بود قفل کني. زندگي گشت شادمانانه در سوپر مارکت است. زندگي برودکَستر راديو است که اشاره مي کند شروع کن. زندگي صداي پدرت است که هی مي گويد خوب چه کار مي کني؟ و حرف هايتان زود تمام مي شود و دل جفتتان از اين موضوع مي گيرد. زندگي صفحه ي وبلاگي است که ديگر دوستت نيست. زندگي عشقي است که تعريفي ندارد ولي هست و خوب هست. زندگي دوست فوق العاده اي است که تازه عروسي کرده و تو بايد دائما حواست باشد که کاري نکني که او يک لحظه هم از حضور تو ناراحتي به دلش راه بدهد. زندگي دختري است که با چشم هاي گود افتاده روبرويت که مي گويد تو تنها دوست دخترش در اينجا هستي و تو حتي دوستش نمي داني...

دلم زنده نيست اگه دقيقا مي خواهي بداني حالم چطور است. صورتم به اندازه ي قبل مي خندد. اصلا ناراحت نيستم ولي مي داني دلم لعنتی نمي خندد. دلم ميخواهد صداي خنده ي دلم را بشنوم. اصلا من اينجا آمدم که دلم بخندد. امروز داشتم فکر مي کردم آدمي که بلد نيست با داشتن همه ي اين چيزها خوشحال باشد، هیچ وقت خوشحال بودن رو ياد نگرفته.

پی نوشت:
مي داني دل احمق من کي خوش خوشانش مي شود؟ وقتي به خودش خيلي افتخار کند. وقتي همه بگن: اَ... اون دختره رو. يا وقتي ببيند که تو راهي است که آخرش همه مي گويند اَ... اون دختره رو. شرم آور است، می دانم. هر چقدر برايش از تئوري خوشبختي آنتوني رابينز مي گويم آدم نمي شود. هرچقدر برايش از فلسفه "زندگي براي خود" مي گويم دهن کجي مي کند. دل من يک دل جهان سومي است. اين يکي از چيزهاي مخفي اي است که من از گذشته دورم با خودم آورده ام. کي اين دل آدم مي شود نمي دانم...

پی نوشت:

* اجرای یک نمايش راديويي - آن هم در یک صبح نیمه تاریک زمستانی- تجربه ي بسیار جالبی بود.
* قبلا فکر می کردم دلتنگی های از این جنس فقط برای بعد از سفرها و به خاطر عادت کردن به همسفرهاست.

راستش دفعه اولي که مادرم زنگ زد و گفت با خواهرم صحبت کنم سعي کردم هر طور مي تونم قانعش کنم اين رابطه را قطع کند. ظاهرا موفق هم شدم چون طفلک در اون شب خيلي گريه کرده بود. بعد يه سري اتفاقات افتاد و خواهرم تصميم گرفت به اين پسر فرصت بده و البته بعد از مدتي دوباره مادرجان ما به ما زنگ زد. و باز دوباره صحبت... فقط اتفاقي جديدي افتاده بود: این دفعه حتي خودم هم احساس نمي کردم خواهرم بايد اين رابطه رو قطع کنه. و راستش وقتي متوجه اين حس شدم خيلي تعجب کردم.

مي داني به نظرم همه ي مشکلات از اين مي آيد که ديفالت پس ذهن آدم هايي مثل من ازدواج است. نه به اين معني که قرار از اول چسبيدن باشه، بلکه اینکه از همان اول يک ارزبابي کلي انجام مي دهم که اگر در شرايطي قرار به ازدواج شد آيا من حاضرم اين آدم رو به عنوان همسرم قبول کنم؟ و اگر نه، اين يک نامردي در حق خودم و اون آدمه که سر کار گذاشته بشه.

و مدتي است که دارم فکر مي کنم اين تفکر اشتباهه. دنيا پر از آدم هاي جالبه که مي تونن لحظات زندگي آدم رو قشنگ کنند، مي تونن نگاه تو رو به زندگي عوض کنند و در عين حال نمي تونند همسر آدم باشند. آدم بايد بره تجربه کنه، بخنده، گريه کنه، حسادت کنه و... بشناسه و اون وقته که حتي قدر خوبي هاي همسرش رو بيشتر درک مي کنه. و اين طور است که آدم ها بالغ مي شوند. منظورم اين نيست که هر روز با يکي باشيم بلکه منظورم اينه که فرصت هاي لمس زندگي رو با اين بهانه ها از دست نديم

فکر مي کنم روش اول (سي تي اسکن کامل اوليه) مقدمه ي ورود به يک مسير است که آدم ها چشمهايشان را به تدريج در آن مي بندند: آدم مناسب + به به عشق. يک مسير کم هزينه و نسبتا امن که اگر شکست هم خوردي همه ي تقصيرها براي ديگران است. البته بد هم نيست: آدم هاي زيادي به اين روش زندگي مي کنند. ولي اگر خواستيم روش دوم را انتخاب کنيم فقط يک شرط دارد: چشمهايت تا آخر بايد باز بماند. چون آدم هاي جالب به همان اندازه هم مي توانند آسيب برسانند. اگر نمي تواني بفرما تو مسير...

پي نوشت :
* اين تئوري جديد برای خودم هنوز يه نقطه ضعف داره: نمي دانم معصوميت مفهومي مثبت است يا منفي.
* ويکي، کريستينا، بارسلونا رو جديدا ديدم. نکته هاي جالبي دارد ولي متاسفانه بايد بگويم آقاي وودي آلن يه مقاديري قلنبه گوزي فرموده ايد

خودم هم نمي دانم... اگر بگويي دردت چيه حتي کوچکترين بهانه اي ندارم که ناله کنم. دلم براي خانه مان تنگ نشده، دوست بسيار خوبي اينجا پيدا کرده م که از تصادف روزگار علايقش هم خيلي به من شبيه است و همين طور همخانه اي هاي خوبي. استاد خوبي دارم و آدمي خيلي خوبي که دوستش دارم. توي راديو شهرمان فعاليت مي کنم و براي يک هفته ام غذاي خوشمزه پخته ام و يک روز در ميان هم با يک سري آدم جالب مي روم ورزش! هرچند از اين ماه پولي که ماهيانه مي گيرم نصف مي شود ولي هم چنان مي تونم زنده بمونم. اين کشور رو دوست دارم و..

ولي من گس شده م ... مثل لثه ي بي حس... ديروز که داشتم تو تونل زير زميني دانشگاه راه مي رفتم احساس کردم من مي تونم همه ي اين دوستان، خانواده و عشق رو به راحتي حذف کنم. مي تونم مدت ها به وبلاگم سر نزنم (اين در تاريخ وبلاگ نويسيه من بي سابقه است) انگار لينک هاي من با دنياي اطرافم دارد ضعيف مي شود.* نمي دانم اين مشکل دقيقا از کجا ناشي مي شود ولي يک ماهست که گرفتارش شده م و انگار مطمئنم از غم غربت نيست. در واقع من از همان اولش ريسِت شده بودم: چيزي به اسم غربت جغرافيايي براي من معني ندارد. شايد درمانش خرکاري شديد باشد. فعلا که از ديروز به اين روش خود درماني رو آورده ايم

* ارتباط هاي تلفني ام از همه نفرت انگيز تره: خنده هايي که مشخصه ي هميشگي منه و حالا بايد زورکي چاشني قضيه کنم تا شادي و صميمتي رو ثابت کنم که وجود ندارد. چاشني اش نکنم چه کنم؟ پدر و مادر و رفيق مي افتند به اين فکر که همين الان دختره مي خواد بره معتاد شه. از اون بدتر تصوير عدم موفقيته که يه دفعه پس ذهنشان حک مي شه: حالا هي بيا و توضيح بده که بنده شاگرد اول شده م و استادم از کارم راضيه و هيچ درد مشخصي ندارم فقط ... خودم هم نمي دونم که الان از تو چي ميخوام... شايد اينکه ولم کني تا با خودم کنار بيام.

* حس بدتر اين وضيت از اين مي آيد که آدم خودش مي فهمد که اين کرختي به قيمت از دست رفتن فرصت هاي بيشتر تمام مي شود