به علاوه من لحظه ي عيد رو هم کنار خانواده دوست ندارم. بچه که بودم پدر و مادرم هميشه ساعاتي قبل از سال تحويل دعواشون مي شد و بزرگتر که شدم اين من و بابام بوديم که دعوا مي کرديم (البته به جز 5-6 سال اخير). بنابراين حس خوبي راجع به کل قضيه ندارم. از ديد و بازديد هاي ايلي بعدش هم که کاملا بدم مياد. پس کلا مي تونيم به اين نتيجه برسيم که خارج رفتن در اين مورد حسابي به داد من رسيده. نتيجه ديگري که شما مي توانيد بگيريد –البته اگه تا به حال نگرفته باشيد- اين است که بنده کلا از آدم به دور هستم و بيشتر دوست دارم با دوستانم رفت و آمد داشته باشم تا فاميل. آن هم نه همیشه

امسال مي خوام عمه ها رو  بپيچونم و سال تحويل تنها باشم. هميشه دلم مي خواست يه سري کارها رو وقتي سال نو ميشه انجام بدم ولي حضور ديگران مانع مي شد.

پ.ن:
* يکي از کابوس هاي چند سال اخير من اين بود که قراره من و خانواده هر کدوم به سفري بريم که احتمالا تا آخر عمر هم رو نمي بينيم. ديشب ايستاده بودم کنار ماشينشون و دست بابام رو گرفته بودم و زار مي زدم. ماشين که راه افتاد دستش از دستم ول شد. وقتي چشمم رو باز کردم دستم هنوز تو هوا بود و صورتم خيس... نماد همه ي چيزهاي موقت تو خواب هاي من بابام شده.

* اسرا –دوستم- که هم زمان با من به سوئد رفته بود تصميم گرفته برگرده ايران