ولي مي داني من ته ذهنم به اين نتيجه رسيده ام که براي اين که حق کسي ناحق نشود بايد خود آن فرد هم تلاش کند. مدتي است که وجدانم براي انجام بعضي بي عدالتي ها کوچک (؟) درد نمي گيرد. نمي توانم از بلند شدن صداي "لياقتش همين است" در ذهنم جلوگيري کنم. آخر منتظر چه نشسته اي لامصب...

اصلا همين که کسي منتظر باشد ديگران همه چيز را درست کنند خودش يک بي عدالتي نيست؟

کِش آمدن هم درد مرا ديگر دوا نمي کند...

چرا دانشکده های این مملکت نمازخانه ندارد؟

يک دفعه دلم خواست برم باهاش حرف بزنم، شايد يه ذره سرحال بياد. يعني اين کاريه که همه ي قهرمان هاي داستان ها تو کافه ها مي کنند. بلند ميشن ميرن به طرف ميگن اشکال نداره اين طرف ميز شما بشينم؟ و بعد با هم حرف مي زنند و کلي چيز جالب از حرف ها درمياد. معمولا هم اين قهرمان هاي داستان لباس جالبي پوشيده اند و معمولا هم طرف قبلش با نگاه از حضور آنها استقبال کرده.

ولي من يک بلوز بافتني ساده با يک کاپشن سرمه اي پوشيده بودم و ظرف غذام هم دستم بود. آنجا هم سالن اجتماعات دانشگاه بود نه کافه اي براي آدم هاي روشنفکر آماده حرف زدن. ميز مرد کوچک بود و فقط دو تا صندلي داشت که روي يکيش خودش نشسته بود و روي اون يکي کيفش رو گذاشته بود. هيچ دليلي وجود نداشت که من برم سر ميزش بشينم همون طور که اگه کسي بين اون همه صندلي خالي اصرار مي کرد سر ميز کوچيک من بشينه برام غيرعادي به نظر مي رسيد. و مهم تر از همه هيچ نگاه استقبال کننده اي در کار نبود. پس من همانجا نشستم و همچنان که اين ميل در من قويتر مي شد که برم باهاش حرف بزنم مرد رو نگاه کردم که هر لحظه غمگين و غمگين تر مي شد و آخرش روزنامه رو کناري گذاشت و مثل بدبخت هاي به آخر خط رسيده لخ لخ کنان رفت

 پی نوشت:
*در عکس دقت دارید که دوباره برف دارد می آید. مملکت غریبی است. همین پریروز دما +10 بود
* چه زندگی ای می کنند ایشان

ياني ۱۰ مي امسال يعني حدودا يک ماه ديگر، در تورنتو کنسرت دارد. و من... بليطش رو گير آوردم فقط با 45$! اولش خودم خيلي احساس خاصي نداشتم. یک کنسرت یه کم جالب تر از بقیه... بعد که مادرم و دوستم هر کدام کلي براي اين قضيه ذوق کردند يادم اومد که ای بابا تا 5-6 ماه پيش، اين کار مثل شق القمر محسوب مي شد. تغيير افق آرزوهاي کوچک آدم بعضي وقتها جالب مي شود.

روز اولي که به خانه جديدم وارد شدم خانم لي – صابخونه- آمار همه ي ساکنان خانه را به تفصيل شرح داد. انجا بود که متوجه شدم همخانه ي هندي ام نامزدي در آمريکا داره که يک سالي است از هم دورند. بعد رفتم دانشگاه و آنجا فهميدم که ۳-۴ از پسرهاي دپارتمانمان همسرشان در ايران هستند و يکي هم هست که بعد ۴ سال دوري به دوست دخترش رسيده. کم کم قضيه از حالت استثنا داشت در مي آمد. بعد يا دوستم روجا آشنا شدم که شوهرش يک سال بود که ايران بود. بعد سر کلاس يک دوست ونزوئلايي پيدا کردم که نامزدش در ونزوئلا بود و بعد به تدريج ۳ تا دختر چيني رو شناختم که شوهرهاشان چين بودند. ضربه ي آخر رو هم يکي از استادهاي چيني مان وارد کرد: وقتي فهميدم ايشان سالي يک بار مي روند چين و شوهر و بچه شان را مي بينند. مسلما بعد از اين اطلاعات من دیگه خيلي هم خاص نبودم.

براي من يا حتي يک کانادايي هنوز عجيب است که يکي به همسرش بگويد خداحافظ من رفتم خارج... غصه نخور سعي مي کنيم تا سال ديگه تو هم بياي... * مگر اينکه شرايط زندگي خيلي سخت باشد. به هر حال به نظر مي رسد يک سري الگوها دارند تغيير مي کنند. يا بهتر بگويم: اين تغيير الگو در کشورهايي که افراد براي پيشرفت دارند خودشان را به در و ديوار مي زنند، دارد با نرخ زيادي شيوع پيدا مي کند. کشورهایی که اين جمله دارد به يک اصل تبديل مي شود "بايد رفت تا خوشبخت بود"

به عنوان يک دختر مي توانم بگويم که آمدن به کشورهاي توسعه يافته مي تواند کاملا دنياي شما را عوض کند. هرچه دختر مذکور خوش ظاهرتر ** باشد يا از محيط بسته تري آمده باشد امکان تغييراتش بيشتر است. ولي کلا منظورم اين است آدم ها بعد از مهاجرت قالب هاشان عوض مي شود. در نتيجه سيستم هاي رفتاري که قبلا کار مي کرده حالا ممکنه ديگر کار نکنه. آدمي که قبلا براي شما در ايران مناسب بوده حالا که محيط و شرايط تغيير کرده شايد ديگر مناسب نباشد. براي همين من مطمئن نيستم خانواده هاي جالبي از اين زوج هاي دور از هم افتاده بوجود بيايد. اميدم براي زن و شوهر هايي که همزمان و با هم تغيير مي کنند بيشتر است.

* خيلي از پسرها يا دخترهاي ايراني هنگام درخواست ويزا با همسرشان اقدام نمي کنند چون شانس دادن ويزا کم مي شود. اکثرشان به اين اميد به خارج از ايران مي آيند که مي توانند يا براي همسرشان ويزا همسر بگيرند يا به بهانه ويزاي توريستي از کشور خارجشان کنند و بعد بمانند. سفارت هم کم کم شروع مي کند که اين حضرات همسر هيچ نوع ويزايي ندهد: آخر تعدادشان خيلي دارد زياد مي شود. اين هم تغيير استراتژي سفارت است:حتما لازم نيست اعضاي خانواده کنار هم باشند. مگه قرار به دیدن و برگشتن نیست؟ فرد مهاجر می تونه هرچقدر دلش خواست بره کشورش، همسرش رو ببینه و برگرده

** واضح و مبرهن است که ظاهر بهتر، گزینه های شما را در هر انتخاب یا فعالیتی بهتر می کند.

بعدنوشت: امروز سفارت زن یکی از دوستانم رو ریجکت کرد. ایشان درخواست ویزای توریستی کرده بود

تجربه نشان داده که حداقل تصور دوم معمولا اشتباه است

امروز از دست يکي از دوستانم خيلي عصباني شدم. يعني يه مدت بود که يه سري از رفتارها عصباني ام مي کرد و امروز با یک تلنگر همه ش ريخت بيرون. انقدر عصباني شده بودم که گريه م گرفته بود. دوستم خيلي خوب برخورد کرد و حق رو به من داد با وجود اينکه در اون مورد خيلي حق با من نبود. تمام مدت فکر مي کردم عجب موجود با شعوري است اين بچه...

برگشتنه تو اتوبوس نشسته بوديم در مورد يه موضوع ديگه گفت که بايد تو هر موقعيت سعي کنيم آدم ها رو درک کنيم و اگه اين کار رو بکنيم مي تونيم تو خيلي چيزها حق رو بهشون بديم. تو اين جور وقت ها گذشت خيلي راحت تر ميشه. خودت خيلي احساس بهتري داري و به علاوه بعدش اون طرف که از ناراحتي و مشکل درومد شرمنده ميشه و قدر کار تو رو بهتر مي دونه. حرف هاش درست بود ولي در همون لحظه تصويري در ذهنم ايجاد کرد از من که شرمنده و قدرشناس بودم و او که از خودش احساس خيلي خوبي داشت. هر کاري هم مي کردم اين تصوير محو نمي شد به خصوص بخش من شرمنده ي قدرشناس.

مدتيه به اين نتيجه رسيدم آدم بايد جمع بندي هاي فلسفي خودش رو از دنيا و آدم ها براي خودش نگه داره. گفتن این جملات کاملا درست فلسفي به يک دوست بزرگترين اشتباه ممکن است، چون طرف دیر یا زود آن را با بدترین تعابیر ممکن، به خودش تعمیم می دهد.

پی نوشت:

• سال تحویل رو با BBC فارسی دنبال می کردم. چرا اینقدر برنامه سال تحویلشون سطحش پایین بود؟ برای بار اول بود که این شبکه رو می دیدم و راستش اصلا هم خوشم نیومد.

• ‌‌همیشه دلم می خواست تو دانشگاه دوچرخه سواری کنم، بالاخره آرزوم رو عملی کردم: رخش ما هم اکنون در حیاط بسته شده. البته باید مدتی آنجا بماند چون بعد از یک هفته هوای خوب دیشب دوباره آسمان تپید و برف اومد. بگذارید پزش رو هم بدهم: یک کمک فنر در زیر زین و دو تا بر روی چرخ جلو دارد

• به نظر من نژاد پرست تر از چینی ها خودشان هستند.  گروه ما سه تا استاد چینی دارد که دو تاشون رو مطمئنم بد درس میدن چون سر کلاسشون بوده م. این ترم با یکی شون درسی داشتیم به نام مواد پیزوالکتریک. درس ساده ای نیست و خانم استاد هم به صورت فاجعه ای درس می دهد. در حال حاضر از بچه های کلاس فقط ایرانی ها و چینی ها باقی مانده اند. ایرانی ها به لطف بک گراند ارتعاشاتشان از ایران دوام آورده اند، چیزی که چینی ها آن را هم ندارند. امروز از یکی از بچه های چینی پرسیدم تو که رشته ات مکانیک سیالاته چرا این درس جامدات رو گرفتی؟ تو فهم این درس مشکل نداری؟ گفت من فقط سر این کلاس میام که استاد رو حمایت کنم. یکی از ایرانی ها با چشم ها ی گشاد شده ازاون طرف از دهنش در رفت: واه... چه نژاد پرست...